რამდენი უნდა ვწერო გაზაფხულზე, რომ მომბეზრდეს… პატარაობიდან მზეს ვეშურებოდი, მზეს ველაპარაკებოდი და მზეს ველოდებოდი. თითქოს მზეს მოჰქონდა ჩემამდე სიხარულის ემოციები, სულს მითბობდა და საჭირო ენერგიითაც მავსებდა. აქამდე ასეა − სიმწვანე და მზის სითბო, თეთრად და ვარდისფრად აფეთქებული ხეები, დღემდე მიცვლის განწყობას და მაშინვე მეძლევა იმედი, რომ ყველაფერი კარგად იქნება.
გაზაფხულისთვის გოგონებიც განსაკუთრებულად ვემზადებით. ყველას გვიყვარს შინიდან გასვლის წინ სარკესთან ტრიალი, გამოწყობა და გავარდნა – სად, რომ არც ვიცით. უბრალოდ გასვლაც საკმარისია ხანდახან. გრძელი და გაყინული ზამთრის შემდეგ, შეუძლებელია არ გინდოდეს ქუჩაში ხეტიალი და საყვარელი ადგილების კიდევ ერთხელ ნახვა. ასეთ დროს ჩვენს წარმოსახვაშიც ყველაფერი ფეთქდება და ყვავის. ზოგადად კი, ეს მგონია სიმართლე − სინამდვილეა ის, რასაც ჩვენი წარმოსახვა გვაჩვენებს, რითაც გვახარებს და გვაიმედებს.
გურამ დოჩანაშვილის სიტყვები გააზიარა იმ დღეს ჩემმა მეგობარმა „ფეისბუქზე“. „ბედნიერება – ეს ხასიათის თვისებაა: ზოგს ხასიათში აქვს, მას მუდამ ელოდოს, ზოგს – მუდამ ეძებოს, ზოგს – ყველგან იპოვოს“.
ასეა, კი, ადამიანი, რომელიც ბედნიერებას ყველგან პოულობს, ყველაზე ბედნიერი ადამიანია დედამიწაზე − მას აქვს ამის თავისუფლება, შეისრუტოს ბედნიერი მომენტები, დაიჭიროს წამი და სათავისოდ გამოიყენოს მზის სითბო, თავი გაითბოს და გაიხალისოს.
რამდენჯერ გვითქვამს საკუთარი თავისთვის: საოცრებაა, როცა თენდება, ღამდება და ისევ თენდება. საოცრებაა, როცა გცივა და მზის სხივები გათბობს. საოცრებაა, როცა გტკივა და ლურჯი ცა გიმკურნალებს.
და რადგან მზე ყველას ერთნაირად დაგვნათის, რადგან გაზაფხულის აფეთქებული ხეების ნაჩუქარი ემოციები ყველასია, ყველას მინდა გისურვოთ, ამ გაზაფხულიდან ბედნიერება გეპოვოთ ყველგან და ყველაფერში. არაფერია ჩვენთვის ემოციებზე უფრო ძვირფასი და ეს ემოციები ჩვენვე უნდა ავაფეთქოთ გაზაფხულის მოსვლასავით, ჩვენსავე სულებში და არა მხოლოდ…
ნინო ჯიბლაძე
ჟურნალ OK!-ის მთავარი რედაქტორი
