ალბათ თქვენც ასე ხართ – კარგ მომენტებს სოციალურ ქსელში „ინახავთ“ რამე ფორმით – ჩატში ჩაყრა, გამოქვეყნება, რომ „მემორიმ“ ამოაგდოს…
თან სახლშიც, რომელიმე ძველ კომპიუტერში, ან ტელეფონებში გაფანტული გაქვთ ფოტოები იმ იმედით, რომ ოდესმე თავს მოუყრით და ეს „ოდესმე“ ყველამ ვიცით, რომ, სავარაუდოდ, არ დადგება.
თან ყველას გვაქვს ძველი ალბომები, სადაც დედები, ან ბებიები დაბეჭდილ ფოტოებს აკრავდნენ და ხელით აწერდნენ სამახსოვრო თარიღებს – დიახ, ეს უკვე ვინტაჟია.
უკვე შევეჩვიეთ, რომ რჩევის საკითხავად ან სოციალურ ქსელს მივმართავთ, ან ჩვენს საყვარელ AI-ს; იმასაც მივეჩვიეთ, რომ უამრავი ფოტოს გადაღება შეგვიძლია და იქიდან ერთის არჩევა, ფირის შეზღუდვა საერთოდ რა არის, აღარც გვახსოვს. ისიც ჩვეულებრივი ამბავია, მზის ლამაზ ჩასვლას, ან საოცარ ფოთოლცვენას ეკრანს მიღმა რომ ვუყურებთ მხოლოდ და იმ საოცარი ჰაერის ღრმად ჩასუნთქვა რომ გვავიწყდება, რომელიც, უბრალოდ, არის.
ასე მგონია, ყველა ფანტასტიკური ჟანრი რეალიზდა და რაც ჯერ კიდევ ფანტასტიკაშია, ძალიან მალე იქცევა ჩვენს ყოველდღიურობად.
ხანდახან შიში მეპარება ხოლმე – სადამდე შეიძლება მივიდეს ეს ტექნოლოგიური პროგრესი? რა ელის იმ ძველ ფოტოალბომებს, ხელით ნაწერებს, იმ რეალურს, რაც არ ციფრულდება? რა ელის იმ მტვერს, რომელიც რეალურ და არა ციფრულ წიგნებს ედება და რომელსაც „გენერალური“ დალაგებისას სათუთად წმენდენ დიასახლისები? იმ გამხმარ ყვავილებს, რომლებიც წიგნების ფურცლებში ჩარჩა რაღაცის მოსაგონრად? ან იმ ხელით მონიშნულ შენიშვნებს, წიგნის კიდეებში რომ ვტოვებდით ხოლმე? რა გველის ჩვენ, ადამიანებს? გაუძლებს ჩვენი ფსიქიკა ამ ცვლილებებს?
ფაქტი ერთია, ახალი ერა დადგა და ის ყველაფერს ცვლის. სწორედ ამაზე გესაუბრებით ჩვენს მიმდინარე ნომერში.
სიყვარულით,
მაიკო წერეთელი
ჟურნალ OK!-ს მთავარი რედაქტორი
