როგორი მარტივია, იყო გაბრაზებული, მისტიროდე წარსულს, გქონდეს, ან არ გქონდეს მომავლის იმედი, აპატიო „დამსახურებისამებრ“, ან არ აპატიო, გაუგო, ან არ გაუგო. როგორ რთულია ერთი მარტივი რამ – იცხოვრო და დააფასო აწმყო. წამი, რომელშიც იმყოფები. ასე ამბობენ, რომ ეს სიბრძნე მხოლოდ ბავშვებს აქვთ და მალევე კარგავენ.
დაფიქრდი, ვინ ხარ შენ, თუ მოგაშორებენ სოციალურ სტატუსს, საქმეს, ვალდებულებებს? თუ აღმოჩნდები განუსაზღვრელი ვადით სადღაც, სადაც მხოლოდ შენ ხარ და არავინ სხვა. სადაც აღარ აქვს მნიშვნელობა, როგორ გამოიყურები, რა გაცვია, როგორი საათი გიკეთია, რამდენს გამოიმუშავებ, რას მიაღწიე, ვინ გიცნობს და რას ფიქრობენ შენზე. გიფიქრია ამაზე?
რჩები ის, ვინც ხარ. და ვინ ხარ? ეს კითხვა ცხოვრების სხვადასხვა ეტაპზე იჩენს თავს. პასუხი იმდენნაირია, რამდენი ადამიანიც არსებობს? არა, პასუხი იმდენნაირია, რამდენნაირადაც გხედავენ, რასაც გარქმევენ და გასწავლიან.
შენ ხარ ის, რაც მშობლებმა დაგარქვეს. ის, რაც შენზე სხვებმა იფიქრეს. ის, რაც გასწავლეს, რომ უნდა იყო. ის, რაც საზოგადოებამ დაგანახა წარმატებად. ის, რაც თავად გადაწყვიტე, რომ ყოფილიყავი.
ჰაერი, რომელსაც ახლა ვსუნთქავ, ჩემი სხეულის ნაწილი ხდება. ჩემს აზრებს და ღირებულებებს სხვები ქმნიან. თუ წარსული უკვე აღარ არის და მომავალი ჯერ არ დამდგარა, სად არსებობს ის „მე“, რომელსაც მთელი ცხოვრება ვეძებთ?
სადაა და აქ, ამ კონკრეტულ წამში, იმაში, სადაც ახლა ხარ: ამ სხეულში, ამ ფიქრში, ამ სუნთქვაში, ამ წუთში. ჩვენ ვართ ის, რაც ახლა ხდება. ახლა გიყვარდეს, ახლა უთხარი, ახლა მოეფერე, ახლა მოუბოდიშე, ახლა აპატიე. „ხვალ“ შეიძლება უბრალოდ არ იყოს.
მარკუს ავრელიუსს დავესესხები – „აწმყო არის ყველაფერი, რაც გაქვს“.
სიყვარულით,
მაიკო წერეთელი
ჟურნალ OK!-ს მთავარი რედაქტორი
