ამ სტრიქონებს ვწერ იქიდან, საიდანაც ყველაფერი დაიწყო…
ქალაქიდან, რომელსაც ბავშვობის ხმები შემოაქვს ფანჯრიდან;
ქალაქიდან, სადაც ხალხი ჯერ თვალებით გეუბნება სალამს და მერე სიტყვებით…
ჩემი ქუთაისი – ეს არის ადგილი, სადაც გული სიჩუმესაც კი ცნობს.
ამ ქალაქს არ სჭირდება ხმა, რომ გესაუბროს.
მე აქ გავიზარდე. აქ ავიდგი ფეხი და ლაპარაკიც აქ ვისწავლე. როცა ცხოვრებამ სხვა გზებით მატარა, გული მაინც აქ რჩებოდა – ქუჩებში, სახლებს შორის ჩამალულ ისტორიებში, ნელა მოსიარულე ტაქსებსა და მზით სავსე აივნებზე.
როდესაც ვინმე მეკითხება – „საიდან ხარ?“ – ვერ ვპასუხობ მხოლოდ ქალაქის სახელით. ქუთაისი ჩემთვის არ არის მხოლოდ ადგილი რუკაზე – ეს არის ხმა, სურნელი, ჭადრების ხეივანი აღმაშენებელზე, ბალახვნის კიბის ძველი საფეხურები, თოჯინების თეატრი, ბამბის ნაყინი ბაღის კიდეზე, მეზობლის აივანი და ბებოების ლოცვა პეტრე-პავლეს ეკლესიასთან.
ეს არის ქალაქი, რომელიც გასწავლის, როგორ უნდა გიყვარდეს ყოველდღიურობა – გზა სკოლამდე, ხმაურიანი ავტობუსი, იმავე გამყიდვლის სახე მაღაზიაში.
მე ვუყურებ ქალაქს, რომელსაც ცვლიან – ზოგჯერ სიყვარულით, ზოგჯერ დაუკითხავად, მაგრამ მაინც ჩემს ქუთაისად რჩება, რადგან მის ქუჩებში ჯერ კიდევ დავდივარ ისე, როგორც მაშინ – შუქნიშნის გარეშე, შინ დაბრუნების იმედით. ბევრი ცვლილების მიუხედავად, ჩემში რჩება უცვლელი ძაფი – ძაფი, რომელიც მამაჩემთან მიმიყვანს და სწორედ ამიტომ, ვერცერთი ცვლილება ამ ქალაქს ჩემთვის ვერ შეცვლის, აქ მამაჩემის მუდმივი სამყოფელია. ადამიანის, რომელმაც ჩემი ქალაქის სიყვარული ბავშვობიდან ჩამინერგა.
„OK! ქუთაისი“ ჩემთვის არა მხოლოდ ჟურნალი, არამედ ბილეთია შინ დასაბრუნებლად – ბილეთი ქალაქისკენ, რომელიც სუნთქავს, იცვლება, სტკივა, მაგრამ არასდროს ქრება.
„OK! ქუთაისი“ გაჩნდა სწორედ ამ სივრცეში – ტრადიციებსა და სიახლეს შორის. ჩვენ ვგრძნობთ პასუხისმგებლობას, არ შევიტანოთ ხმაური იქ, სადაც სიჩუმეს აზრი აქვს, მაგრამ შევინარჩუნოთ მკაფიო ხმა იქ, სადაც ქალაქს სურს თქვას: „მე ცოცხალი ვარ!“
ჩვენს ჟურნალში ვისაუბრებთ არა მხოლოდ ქუთაისზე, არამედ იმ ხალხზე, ვინც ამ ქალაქს ქუთაისად ქმნის.
თუ ოდესმე გითქვამთ: „ქუთაისი ჩემია“, ეს ჟურნალი ნამდვილად თქვენთვის იქნება.
ქუთაისი ჩვენია!!!
