წარმატებული ქალის უკან ხშირად რთული ცხოვრებისეული გადაწყვეტილებები, დიდი შრომა და გამოწვევებთან ბრძოლა დგას. დღევანდელი ჩემი რესპონდენტი ექიმი-პედიატრია, რომლის გამოცდილება აჩვენებს, რამდენად რთულია ექიმის პროფესია, განსაკუთრებით მაშინ, როცა კარიერულ პასუხისმგებლობებთან ერთად პირადი ცხოვრების გამოწვევების გავლაც გიწევს. ქალბატონი ნინო ჯიმშელაძე გვიყვება, როგორ იქმნება მრავალწლიანი პროფესიული გზა, რა ფასად მოდის წარმატება და რატომ არის ქალისთვის ოჯახის მხარდაჭერა წარმატების ერთ-ერთი მნიშვნელოვანი ფაქტორი.
გზა, რომელიც დღევანდლამდე გაიარეთ.
პროფესიით ექიმი-პედიატრი ვარ და უკვე მრავალი წელია ვმუშაობ პედიატრიულ კლინიკა „ნ.ჯ“-ში. სულ თავიდან რომ დავიწყოთ, გზა, რომელიც დღევანდლამდე გავიარე, იყო საკმაოდ რთული და უზომოდ საპასუხისმგებლო, თუმცა, ამავდროულად, ძალიან სასიამოვნო და უამრავი გამოწვევით დატვირთული, რამაც ჩემი პროფესიული გზა ბევრად უფრო გაამრავალფეროვნა და საინტერესო გახადა.
როდესაც საკუთარი შრომის შედეგს ხედავ, გყავს უამრავი გამოჯანმრთელებული პაციენტი, მადლიერი მშობლები და მათი ახლობლები, უდიდესი მოტივაცია გემატება, მაქსიმალური ჩადო შენს პროფესიაში.
ეს იყო გზა, რომელიც დაიწყო სამედიცინო უნივერსიტეტის კედლებში. ამას მოჰყვა განაწილება აჭარაში და 20-წლიანი მუშაობა მახინჯაურში. საკმაოდ დიდ უბანში, სადაც 3 ექიმის შტატს ვემსახურებოდი. შემდეგ კი იყო კლინიკა „ნ.ჯ“, სადაც ამჟამად ვსაქმიანობ და დიდი სიამოვნებით ვემსახურები ჩემს პაციენტებს.
გქონიათ მომენტი, როცა პროფესიული წარმატებისთვის პირადი ცხოვრების ან კომფორტის დათმობამ მოგიწიათ?
ყველა წარმატება, რომელიც ჩემს ცხოვრებაში მოვიდა, დიდი შრომის და პროფესიული თავდადების შედეგია. ეს გზა ჯერ კიდევ მაშინ დაიწყო, როცა სულ რაღაც 24 წლის ექიმი გამანაწილეს მახინჯაურში, სადაც 3 პედიატრის ადგილზე ვმუშაობდი. ეს იყო ერთი ტერიტორია, რომელიც 8 უბანს და 2 დიდ სოფელს აერთიანებდა. ტრანსპორტის გარეშე ფეხით მიწევდა როგორც ახალშობილთა ნახვა, ასევე გამოძახებების შესრულება. კომფორტზე ლაპარაკიც კი ზედმეტი იყო, იძულებული ვიყავი ჩემი თვეების შვილი დედასთან გამეგზავნა გასაზრდელად. ეს ძალიან რთული იყო, მაგრამ პროფესიული წინსვლისთვის ამაზეც წავედი, შემდგომ კი იყო მრავალი საპასუხისმგებლო მომენტები, დღეები, წლები, რა დროსაც ჩემი პროფესია მუდამ წინა პლანზე მქონდა დაყენებული და წარმატებაც აქედან მოვიდა.
ამ გზაზე მნიშვნელოვანია მეუღლის მხარდაჭერა, რას ნიშნავს ეს მხარდაჭერა თქვენთვის? რამდენად ცვლის ასეთი მხარდაჭერა ქალის შესაძლებლობებს?
ჩემთვის ძალიან მნიშვნელოვანია როგორც მეუღლის, ასევე შვილებისა და შვილიშვილების მხარდაჭერა. გამიმართლა, რომ მათგან მუდმივად ვგრძნობ ყურადღებასა და თანადგომას.
ჩემი მეუღლე წლების განმავლობაში იყო შინაგან საქმეთა სამინისტროს თანამშრომელი, ამჟამად თადარიგის პოლიციის პოლკოვნიკია. რომ არა მისი ყოველდღიური მცდელობა, იყოს ჩემ გვერდით, როგორც ფიზიკურად, ასევე მორალურად, ნამდვილად გამიჭირდებოდა ჩემი კარიერული წინსვლა. მუდამ ყურადღებიანი, გულისხმიერი და კაცთმოყვარეა. ასეთი მხარდაჭერა სჭირდება ყველა ქალს, რათა საკუთარი შესაძლებლობები სრულად გამოავლინოს.
თქვენს შვილზეც გვიამბეთ. როგორც ვიცი, ისიც თქვენს გზას გაჰყვა და ექიმის პროფესია აირჩია.
ჩემი შვილი, ხატია დოლიძე, მედიცინის დოქტორანტია. ის ჩვენს კლინიკაში პედიატრად მუშაობს და პარალელურად უნივერსიტეტში უცხოელ სტუდენტებს ლექციებს უკითხავს. მიხარია, რომ წარმატებული ექიმია, რომელსაც ჰყავს საკმაოდ დიდი პაციენტურა, უყვართ როგორც პატარებს, ასევე მათ მშობლებს. ამ ყველაფერთან ერთად, ხატია საუკეთესო შვილების დედაა და თავადაც ასეთივე შვილია ჩვენთვის, მშობლებისთვის.
თქვენი დაკვირვებით, რა გამოწვევების წინაშე დგანან დღეს ქართველი ქალები, რომლებიც პროფესიულ განვითარებასა და დედობას ერთმანეთს უთავსებენ?
ქართველი ქალებისთვის, რომლებიც ერთდროულად ცდილობენ პროფესიულ განვითარებასა და დედობის პასუხისმგებლობის ტარებას, გამოწვევები დღესაც ძალიან ბევრია.
ვფიქრობ, ასეთ ქალებს მაქსიმალური მხარდაჭერა სჭირდებათ როგორც ოჯახისგან, ისე სახელმწიფოსგან. მნიშვნელოვანია, მათ ჰქონდეთ ისეთი პირობები, რომლებიც საშუალებას მისცემს, საკუთარი დრო ეფექტიანად გადაანაწილონ და სრულფასოვნად შეძლონ როგორც პროფესიული განვითარება, ისე დედობის როლის შესრულება. როცა ქალი მხარდაჭერას გრძნობს, მას გაცილებით მეტი შესაძლებლობა აქვს, საკუთარი პოტენციალი სრულად გამოავლინოს.
ტექსტი: სოფიო მალანია
ფოტო: ლაურა ზოიძე
