ბლოგი ჩემს ძაღლზე
თითქმის ყოველთვის ადამიანებზე ვწერ ჩემს სარედაქტორო სვეტს. დეკემბრის ბლოგი კი ძაღლებს მინდა მივუძღვნა, რადგან მათი არსებობა ჩვენს ცხოვრებაში ხანდახან ადამიანებზე უფრო მეტია და მათი სიყვარულიც ხშირად აღემატება ზოგი ადამიანის სიყვარულს. ეს ისე, სიტყვების მასალად ვთქვი, სინამდვილეში კი მგონია, ძაღლებს საკუთარ თავზე მეტად ვუყვარვართ, მათ იციან როდის გვიჭირს და გვეკვრიან, გვათბობენ, თანაგვიგრძნობენ. მათ იციან, როდის გვიხარია და ცამდე უხარიათ − სიხარულიც და სევდაც ჩვენზე უკეთ გამოსდით. მაგრამ ამ ბლოგის წერა სულაც არ დამიწყია იმის გამო, რომ ძაღლები ადამიანებს შევადარო. ერთი რამ, რაც ზუსტად ვიცი, მინუსებია, რომლებიც ძაღლებს ჩვენზე გაცილებით ნაკლები აქვთ.
ალბათ ყველას გვქონია დღე, როცა ცხოვრებაში ჩაგვვარდნია შანსი შინ ძაღლი წამოგვეყვანა, ან სულაც, კარი გაგვეღო და შემოგვეშვა არსება, რომელიც იქამდე არ არსებობდა ჩვენს ცხოვრებაში. მაგრამ ასე არ გავაკეთეთ, ან ვერ გავაკეთეთ, ან მშობლებმა არ შემოუშვეს… მიზეზი ბევრია, პასუხი კი ერთი − იმ დღეს შანსი გავუშვით, ჩვენი ცხოვრება გაცილებით უკეთესი გამხდარიყო, ჩვენ თავად გავმხდარიყავით უკეთესები.
ჩვენი ძაღლი დაახლოებით ორი წლის წინ მოვიდა ჩვენს სახლში. როგორც შვილი, ისე მივიღეთ და მას მერე მართლაც ყველაფერი შეიცვალა. მიუხედავად იმისა, რომ ათასი ისტორია შემიძლია მოვყვე, ვერცერთს ვერ გამოვყოფ, რადგან ყველა შესანიშნავი და ერთიმეორეზე უკეთესია. ამ ისტორიებითაა სავსე ჩვენი ყოველდღიურობა და ამ სიყვარულში ცხოვრებამ უამრავი რამ გვასწავლა − ერთმანეთის მიმართაც კი შევიცვალეთ. ერთმა პატარა, სიკეთით სავსე არსებამ სულ თავდაყირა დააყენა ჩვენი ყოველდღიურობა.
მინდა ამ პლატფორმით ვისარგებლო და მადლობა იმ ადამიანებს გადავუხადო, ვისაც მე ამ ცოტა ხნის წინ გადასარევი პროექტის ფარგლებში „ძაღლების მცველები“ დავარქვი. ასეთი ძალიან ბევრი პიროვნება გავიცანი ამ ბოლო დროს. შემიძლია ვთქვა, რომ ისინი საკუთარ თავზე მაღლა მიუსაფარ ოთხფეხა ცხოველებს აყენებენ და მათზე მეტად ზრუნავენ, ვიდრე ხშირ შემთხვევაში საკუთარ თავზეც კი. ეს ხალხი ხშირად 10-20 ძაღლს ერთად უვლის, მათი შემოსავლები შესაძლოა მწირია, მაგრამ ძაღლების დაპურებაზე და ექიმთან წაყვანაზე არასოდეს იტყვიან უარს. ჩვენს ქუჩებში უამრავი მიუსაფარი ცხოველია და თუ დამიჯერებთ, არცერთი არ იმსახურებს ქუჩაში ცხოვრებას. ყველა მათგანს უნდა ალბათ თბილ სახლში კოტრიალი და გემრიელი კვება, მაგრამ მათთვის მთავარი ისევ ადამიანთან ურთიერთობაა. ჩვენ შეგვიძლია ეს პრობლემა ერთობლივი ძალებით გადავჭრათ და ერთ დღესაც საქართველოში არცერთი მიუსაფარი ცხოველი აღარ არსებობდეს. ამისათვის სახელმწიფო ინსტიტუტებისა და საზოგადოების ერთობლივი მუშაობაა საჭირო. ეს დღე არც ისე შორსაა. ამიტომაც, მცირე თხოვნა მაქვს თქვენთან − ვისაც ეს შეგიძლიათ, უარი არ თქვათ და ამ ახალ წელს, თუ ვერ ახერხებთ მიუსაფარი ცხოველის შეფარებას, უბრალოდ მოძებნოთ და დაიმეგობროთ მიუსაფარი ცხოველი. მას აუცილებლად იპოვით, საკმარისია გარეთ გახვიდეთ და რამდენიმე ასეული მეტრი გაიაროთ. მიიჩვიეთ და შეიყვარეთ, გამოკვებეთ, თუნდაც ერთხელ მიიყვანეთ ექიმთან − სამეზობლოში აუცილებლად იქნება ვეტერინარული კლინიკა. ვეტერინარს კი ეცოდინება, რა არის საუკეთესო თქვენი მეგობრისთვის. ბევრი რამ შეიცვლება თქვენ გარშემო, როცა ძაღლი თქვენი განუყრელი მეგობარი გახდება.
ტკბილ, მყუდრო და სიყვარულით სავსე დეკემბერს გისურვებთ…
ნინო ჯიბლაძე
ჟურნალ OK!-ის მთავარი რედაქტორი
