სად გადის ზღვარი მშვიდობასა და მონურ მორჩილებას შორის?
ან უზენაესი კანონისა და ამ კანონების ძალაუფლებრივად მოჭრასა და მორგებას შორის?
ეს კითხვები ბოლო თვეებია არ მასვენებს.
ერთი რამ ცხადია – მიკერძოებული სასამართლო სწორედაც რომ
დიქტატურის მყარი საფუძველია.
სამართლიანი სასამართლო არ არის მხოლოდ ინსტიტუცია – ესაა საზოგადოების სტრუქტურის ქვაკუთხედი.
სამართლიანობა აძლევს ადამიანს განცდას, რომ დაცულია, რომ
მნიშვნელოვანი და სერიოზულად აღქმულია.
კანონი მხოლოდ სიტყვათა ერთობა არაა. ის არ უნდა იყოს მოქნილი
ძალაუფლებისა და გავლენის ინტერესების მიხედვით – არც შესაკერად, არც შესაკვეცად.
რატომ გვჭირდება სასამართლო?
იმისთვის, რომ კონტექსტი სწორად იყოს გაგებული და გადაწყვეტილებები დაეფუძნოს იმ რეპუტაციას, რომელსაც საზოგადოება ენდობა – ისეთ ნდობას, რომელსაც ეჭვი ჩრდილს ვერ მიაყენებს.
True peace is not merely the absence of tension; it is the presence of justice – ნამდვილი მშვიდობა მხოლოდ დაძაბულობის არარსებობა კი არ არის – ის სამართლიანობის არსებობაა, – მარტინ ლუთერ კინგი.
სიმშვიდე უსამართლობის ფონზე მხოლოდ მოჩვენებითია.
მახსოვრობა კი თითქოს დღითიდღე მცირდება – ინფორმაცია ერთმანეთს ფარავს, და წარსული წუთებში იშლება.
მაგრამ რა ვუყოთ ფაქტებს?
ფაქტები, რომლებიც არ იშლებიან. ისინი ინახებიან ფოტოებსა და ტექსტებში, რომლებიც ჩვენც და მომავალ თაობებსაც შეახსენებენ…
თემიდა – ბერძნული მითოლოგიის ღვთაება, სამართლიანობისა და კოსმოსური წესრიგის სიმბოლოა.
მისი ახვეული თვალები (რომაულ ვერსიაში – იუსტიცია) გამოხატავს იმას, რომ სამართალი ვერ უნდა ხედავდეს სქესს, გარეგნობას, სტატუსს ან სიმდიდრეს. ის მიუკერძოებელია.
დღეს, როცა კამათში სიმართლე ხშირად ხმაურში იკარგება, ბრძენი ადამიანები გვირჩევენ – ხანდახან გაჩუმდი და დაელოდეო.
ეს ძალიან ძნელია, მაგრამ…
იმედია, სამართალი იზეიმებს.
სიყვარულით,
მაიკო წერეთელი
ჟურნალ OK!-ს მთავარი რედაქტორი
