The Devil Wears Prada-ს საკულტო წარმატებიდან ორი ათწლეულის შემდეგ, ენ ჰეთევეი საკუთარ ყველაზე ცნობილ როლს სრულიად ახალი პერსპექტივიდან უბრუნდება. 43 წლის ვარსკვლავი Vogue Australia-სთან ინტერვიუში იხსენებს შიშითა და ამბიციით სავსე კარიერულ დასაწყისს, გარდამტეხ მომენტებსა და განსაკუთრებულ ადამიანებს, რომლებმაც მის განვითარებაში დიდი როლი ითამაშეს, კონკრეტულად კი ვალენტინო გარავანს – ლეგენდარულ დიზაინერს, რომელთანაც მეგობრობამ არა მხოლოდ მისი სტილი, არამედ ცხოვრების ხედვაც შეცვალა.
Vogue Australia: დავბრუნდეთ წარსულში. 2005 წელია. 22 წლის ხარ. The Devil Wears Prada-ს გადასაღებ მოედანზე იმყოფები. ვინ იყო ის გოგო?
ენ ჰეთევეი:
„მას ეშინოდა. უბრალოდ ყველაფერს აკეთებდა, რაც შეეძლო. ჯერ კიდევ ბევრი რამ ჰქონდა სასწავლი. ნერვიული იყო, მაგრამ კეთილი გულის, კარგად ესმოდა რამდენად იღბლიანი იყო და ძალიან ეშინოდა შეცდომის დაშვების. მაგრამ გარშემო ჰყავდა საოცარი ადამიანები, რომლებიც არ მისცემდნენ საშუალებას, რომ შეცდომა დაეშვა და წარმოუდგენელი მოთმინებითა და კეთილგანწყობით ეპყრობოდნენ. და მერე, 20 წლის შემდეგ, ძალიან ბედნიერი იყო მათთან დაბრუნებით – უკვე უფრო საკუთარი თავის გაზრდილი ვერსიით – რათა ეთქვა: მადლობა.“
![Anne Hathaway wears Louis Vuitton top. Do you believe it has to cost something to be great? “I don’t know if I would put it that it costs something. I think you have to be willing to offer. I don’t think greatness is a dispassionate thing. Everyone I have ever known who has achieved it has been incredibly driven, and they do give a lot of time to it, but it doesn’t mean you can’t have healthy boundaries and you can’t be talented at having a life and pursuing greatness at the same time. And it doesn’t mean you have to be unpleasant. In fact, the people I know who are the greatest of the greatest are the nicest people you will ever meet.” You must have been approached to do this sequel so many times over the years. “No! No, no, no. It was not on my radar in the slightest. I was filming Mother Mary in 2024, when I got the call… I think it was just fans have never let go. They’ve watched that movie so many times. They’ve made that movie a touchstone in their lives. They had a bad day at work, they watched The Devil Wears Prada. They had a great day at work, they watched The Devil Wears Prada.” Was there a moment you knew the movie had reached that status? “You have to understand, I have two movies like that in my past. Princess Diaries fans have never let go of Princess Diaries and The Devil Wears Prada fans have never let go of The Devil Wears Prada. So I have been receiving the love for 20 years. The moment I realised what had happened was when the crowds started showing up [during production on the sequel]. I was telling the producers, ‘I think we need to be aware that people are very excited and it could happen.’ I was like, if I’m wrong about this, I’m going to look like a real schmuck. And then the crowds were huge! And it became part of the experience of making it. But I think the moment I knew it was really big, I went to Italy to see a fashion show and the hotel I was staying at delivered an entire cake that was so beautiful and on it said, ‘Can you spell Gabbana?’ I was like, you made a cake? Dang, people love this movie.” Did seeing everyone—Meryl Streep, Stanley Tucci, Emily Blunt—again have a This Is Your Life quality to it? “I think I was pretty stunned for the first few weeks. When we did the camera test I heard ‘Miranda Priestly is walking’, and I thought, oh, I should probably go down. I was walking down the hallway and I saw Meryl in the Miranda wig from the back, and I was like, ‘Oh my god, we’re back!’ It was a psychedelic experience where I was 22 and I was also 42, and I didn’t know anything, but I’ve also now had children. Just so much life in between those two memory points, in between the last time I saw that and this time. That was crazy.”](https://content.api.news/v3/images/bin/174c3bc4b5c79d4e9614243d2bbc4290)
შენ ძალიან გინდოდა ეს როლი და მისთვის იბრძოდი. არსებობს ამბავი, თითქოს სტუდიაში ვიღაცის კაბინეტში შეხვედი და სამუშაო მაგიდაზე დატოვე ფურცელი წარწერით – „Hire me“ („ამიყვანეთ“). მართლა გააკეთე ეს?
„დიახ, ნამდვილად გავაკეთე. იმდენჯერ დამიბარეს ხელახლა კასტინგზე. შევხვდი ტომ როთმანს, რომელმაც ფილმს მწვანე შუქი აუნთო, და ვიღაცამ მითხრა: ‘მას ოდრი ჰეპბერნი უყვარს, შეგიძლია ისე მიხვიდე, როგორც ოდრი ჰეპბერნი?’ მაშინვე Nordstrom-ში გავიქეცი და ყველაზე ოდრი ჰეპბერნის სტილის სამოსი ვიყიდე, რაც ვიპოვე. ისევ და ისევ ვბრუნდებოდი. შემდეგ აღმასრულებელ პროდიუსერს დაურეკეს, მე კი ქვემოთ დავიხედე და ის მაგიდა დავინახე. არ ვიცი რა ძალამ მაიძულა, მაგრამ დავწერე. და იმუშავა!“
ეს მოტივაცია, ეს ამბიცია – საიდან მოდიოდა?
„სხვა როგორ უნდა მიმეღწია რამესთვის ცხოვრებაში? არაფერი მოხდებოდა, თუ თავად არ ვაიძულებდი, რომ მომხდარიყო… სკოლიდან ყოველდღე სადგურისკენ გავრბოდი, მატარებლით ნიუ-იორკში მივდიოდი, სამ კასტინგში ვმონაწილეობდი და სახლში დაბრუნებისას მატარებელში ვაკეთებდი დავალებებს. სხვანაირად უბრალოდ არ გამოვიდოდა.“
ახლა რა გინდა ისე ძლიერად, როგორც მაშინ The Devil Wears Prada გინდოდა?
„არის რამდენიმე რეჟისორი… სახელებს ვერ ვიტყვი, რომ არ აღმოჩნდეს, თითქოს მათთვის ‘არ ვარ შესაფერისი’. უბრალოდ მინდა შემამჩნიონ და თავიანთ ფილმებში ადგილი დამითმონ. რა ტიპის როლი იქნება, ამას დიდი მნიშვნელობა არ აქვს. Brokeback Mountain-ში პატარა როლიდანაც ძალიან ბევრი მივიღე – მხოლოდ იმიტომ, რომ 21 წლის ასაკში ენგ ლისთან მუშაობის შესაძლებლობა მქონდა. ეს ცხოვრების შემცვლელი გამოცდილება იყო.“
![Anne Hathaway wears Balenciaga dress and gloves; Bulgari bracelet and ring; Wolford tights. You met Valentino on the set of The Devil Wears Prada, which was the start of a long and beautiful friendship. What was special about him? “He was one of my dear friends. We met on Prada. At the Venice Film Festival he hosted this beautiful party for us on his boat, which I came to know very well. It was that thing, we fell in love. I was so young at the time, I didn’t understand that feeling—having that level of chemistry with someone—was gonna be rare. He gave me an education. He helped me develop a point of view. But, really, he just gave me friendship and taught me so much about joy. He himself was so beautiful and resplendent. It was really beautiful to spend time with someone like that who really cared about beauty and who worked very, very, very hard to bring it into the world and who never saw anything he couldn’t make more beautiful. And for half of my life I was one of those things he saw. I always got the sense that perhaps I was a little bit his Eliza Doolittle.” [She tears up.] I’m sorry. It’s rare to have a relationship like that. “That’s the thing about life, when you happen to fall in love with someone who is from a different generation. I’ve gone through it a few times now. I didn’t want to go on earlier, but the truth is some of the directors I would love to work with again, the people who are the dearest to me, are not here anymore. You asked me what’s different about my life, and the truth is I’ve experienced loss now and that changes you in the sense that you don’t take things for granted. You really understand why choosing peace is essential, why bringing love to every interaction is essential. You understand why learning how to chill the fuck out [is important], and stop being so reactive to those little things. Ugh, I spent way too long in that kind of pattern. I’ve gotten much better. Life is just not about that. It’s so short, and it’s such a gift. So just get with your people and make the happiest memories you can. Sorry I wept all over our interview.” Not at all. It’s good to cry. “I’ve never been a good non-weeper. I’m not particularly stoic. It certainly helps with what I do.” The Devil Wears Prada works because it takes the pursuit of greatness seriously. And also what it might cost you if that’s something you are striving for. “And is that the greatness that you want?” Exactly. Is that something you identify in the story too? “The film suggests that Miranda is the greatest editor-in- chief alive, and it shows the way she has done it has been successful for her. That doesn’t mean it’s the only way to do it. I can’t give too much away about the movie, but the whole question about how people do it and whether or not it is a solo effort, or whether different people bring different gifts to the table, and actually the true gift is cultivating a team—it might be a relevant question.”](https://content.api.news/v3/images/bin/9ba386c6fa3e4611b3ef1e91c886c6e0)
ვალენტინოს სწორედ The Devil Wears Prada-ს გადასაღებ მოედანზე შეხვდი და იქ დაიწყო თქვენი ხანგრძლივი მეგობრობა. რა იყო მასში განსაკუთრებული?
„ის ჩემი ერთ-ერთი ყველაზე ძვირფასი მეგობარი იყო. ვენეციის კინოფესტივალზე ჩვენთვის თავის იახტაზე საოცარი წვეულება გამართა – ადგილი, რომელიც მერე ძალიან კარგად გავიცანი. ეს იყო სიყვარული. მაშინ ძალიან ახალგაზრდა ვიყავი და ვერ ვხვდებოდი, რომ ასეთი ქიმია ადამიანებს შორის იშვიათია. მან განათლება მომცა, დამეხმარა საკუთარი ხედვის ჩამოყალიბებაში. მაგრამ ყველაზე მნიშვნელოვანი – მეგობრობა მაჩუქა და სიხარულის მნიშვნელობა მასწავლა. ის თავადაც საოცრად ლამაზი და ბრწყინვალე ადამიანი იყო. მისთვის სილამაზე მთავარი იყო და ყველაფერს აკეთებდა, რომ სამყაროში მეტი სილამაზე შეექმნა. ჩემი ცხოვრების ნახევარი დრო მეც ვიყავი ერთ-ერთი იმ ‘ნივთთაგანი’, რომელსაც ის უკეთესს ხდიდა. ყოველთვის მგონია, რომ ცოტათი მისი ელაიზა დულიტლი ვიყავი.“ [ტირილს იწყებს.]
ბოდიში. ასეთი ურთიერთობა იშვიათია.
„ცხოვრებაში ასე ხდება, როცა სხვა თაობის ადამიანთან გიყვარდება ურთიერთობა. რამდენიმე ასეთი დანაკარგი უკვე გამოვიარე. ზოგი რეჟისორი და ადამიანი, ვისთანაც ისევ მუშაობა მინდოდა, აღარ არის ჩვენს შორის. დაკარგვა გცვლის, ხვდები, რატომ არის მნიშვნელოვანი სიმშვიდის არჩევა, სიყვარულის არსებობა ყველა ურთიერთობაში. სწავლობ როგორ დამშვიდდე და აღარ იყო ზედმეტად რეაქციული წვრილმანებზე. ძალიან დიდი დრო დავკარგე ასეთ მდგომარეობაში. ახლა უკეთ ვარ. ცხოვრება ძალიან მოკლეა და დიდი საჩუქარია. ამიტომ იყავი შენს ადამიანებთან და შექმენი ყველაზე ბედნიერი მოგონებები. ბოდიში, ინტერვიუ ცრემლებით დავასველე.“
The Devil Wears Prada მუშაობს იმიტომ, რომ სერიოზულად უყურებს დიდებისკენ სწრაფვას – და იმასაც, რად შეიძლება დაგიჯდეს ეს გზა.
„და არის ეს ის დიდება, რომელიც შენ გინდა?“
შენც ასე აღიქვამ ამ ისტორიას?
„ფილმი გვიჩვენებს, რომ მირანდა პრისტლი საუკეთესო მთავარი რედაქტორია და მისი გზა წარმატებული აღმოჩნდა. მაგრამ ეს არ ნიშნავს, რომ წარმატების ერთადერთი გზაა. გაგრძელებაზე ბევრს ვერ ვიტყვი, მაგრამ მთავარი კითხვა სწორედ ისაა – აკეთებს ამას ადამიანი მარტო, თუ სხვადასხვა ადამიანები სხვადასხვა ნიჭს აერთიანებენ და რეალური ძალა გუნდის შექმნაშია.“
შენი აზრით, დიდებას აუცილებლად აქვს ფასი?
„არ ვიცი, ვიტყოდი თუ არა, რომ ‘ფასი აქვს’. ვფიქრობ, მზად უნდა იყო რაღაც შესთავაზო. დიდება უემოციო პროცესი არ არის. ყველა ადამიანი, ვინც დიდებას მიაღწია, ძალიან მოტივირებული იყო და დიდ დროს უთმობდა საქმეს. მაგრამ ეს არ ნიშნავს, რომ ვერ გექნება ჯანსაღი საზღვრები ან პირადი ცხოვრება. და ნამდვილად არ ნიშნავს, რომ უნდა იყო უსიამოვნო ადამიანი. პირიქით – ყველაზე დიდი ადამიანები, ვისაც ვიცნობ, ყველაზე კეთილებიც არიან.“
ალბათ წლების განმავლობაში ბევრჯერ შემოგთავაზეს გაგრძელებაში მონაწილეობა.
„არა! საერთოდ არა. 2024 წელს ფილმ Mother Mary-ს ვიღებდი, როცა დამირეკეს… მგონია, რომ უბრალოდ ფანებმა არასდროს შეეშვნენ ეს ფილმს. ცუდი სამუშაო დღის შემდეგ უყურებენ The Devil Wears Prada-ს. კარგი დღის შემდეგაც – ისევ მას უყურებენ.“
როდის მიხვდი, რომ ფილმს კულტური სტატუსი ჰქონდა მიღწეული?
„ორი ასეთი ფილმი მაქვს – Princess Diaries და The Devil Wears Prada. ფანები უკვე 20 წელია სიყვარულს გამოხატავენ. გაგრძელების გადაღებებისას ხალხის მასშტაბურმა შეკრებამ დამარწმუნა. პროდიუსერებს ვეუბნებოდი – მგონი ხალხი ძალიან აღფრთოვანებულია-მეთქი. ვფიქრობდი, თუ ვცდები, სასაცილოდ გამოვჩნდები. მაგრამ ხალხი მართლაც უზარმაზარი რაოდენობით მოდიოდა. ერთხელ იტალიაში მოდის ჩვენებაზე ვიყავი და სასტუმრომ უზარმაზარი ტორტი მომართვა წარწერით: ‘Can you spell Gabbana?’ ვიფიქრე — ტორტიც კი გააკეთეთ? ხალხს მართლა უყვარს ეს ფილმი.“
მერილ სტრიპის, სტენლი ტუჩისა და ემილი ბლანტის ხელახლა ნახვას თითქოს „ეს შენი ცხოვრებაა“ ეფექტი ჰქონდა?
„პირველი რამდენიმე კვირა შოკში ვიყავი. კამერის ტესტის დროს გავიგონე: ‘მირანდა პრისტლი მოდის’. დერეფანში მივდიოდი და მერილი ზურგიდან დავინახე მირანდას ვარცხნილობით. მაშინ ვიფიქრე – ღმერთო, დავბრუნდით! ეს თითქმის ფსიქოდელიური გამოცდილება იყო – ერთდროულად 22 წლისაც ვიყავი და 42-ისაც. მაშინ არაფერი ვიცოდი, ახლა კი უკვე შვილებიც მყავს. ამ ორ მომენტს შორის მთელი ცხოვრება გავიდა. ეს მართლაც საოცარი იყო.“
![Anne Hathaway wears Alaïa jumpsuit and scarf; Bulgari watch and ring; Wolford tights. If she is tired, it’s the good kind, the one born of doing a lot of what you love most in the world. Privately, she is raising a family and engaged in filling two small people’s lives with joy, from the breakfast table to bedtime stories. Publicly, she has five movies in cinemas this year, beginning with The Devil Wears Prada 2. There’s also a Colleen Hoover adaptation, for which the audience is “panting”, Hathaway declares gleefully, a sci-fi thriller with Ewan McGregor, a David Lowery “work of art” called Mother Mary, about a pop icon’s symbiotic relationship with her stylist… and Christopher Nolan’s The Odyssey, the most anticipated movie of the year. (“I hope people give it a shot!” Hathaway jokes.) There are another five in production. In each, she brings her signature blend of sincerity and scrupulous, elbows-deep commitment. “There is a fractal quality to the way Anne works,” Lowery says of their partnership on Mother Mary. “She finds details within details in the script and then distills them into a performance that is crystalline in its complexity. It feels like instinct, but one doesn’t develop those instincts without putting in the work.” Almost three decades into her career, putting in the work still thrills her. Asked what continues to excite her about acting and the answer is swift but deeply felt: “Everything.” That’s all. Vogue Australia: Let’s go back in time. The year is 2005. You are 22 years old. You’re on the set of The Devil Wears Prada. Who was that girl? Anne Hathaway: “She was scared, man. She was just trying her best. But she still had a lot to learn. Nervous, but good-hearted, and knew how lucky she was, and was just really scared of messing up. But she was working with unbelievable people who were not gonna let her mess up and who treated her with such extraordinary patience and kindness. And then 20 years later, she was so happy to come back to them—a more grown version of herself—and say thank you.” You really wanted the role and fought for it. There’s a story of you going into someone’s office at the studio and writing ‘Hire me’ in their desk zen garden. Did you really do that? “Yep, I really did. I got brought back [to audition] so many times. I met Tom Rothman [founder of Searchlight], who had greenlit the movie, and somebody was like, ‘He loves Audrey Hepburn, can you go in looking like Audrey Hepburn?’ So I ran to Nordstrom and bought the most Audrey Hepburn-looking outfit I could find. I just kept coming back again and again and again. And so [executive Carla Hacken] got a call and I looked down and I saw [the zen garden]. I don’t know what possessed me to do it, but I did. And it worked!”](https://content.api.news/v3/images/bin/3e06666fdb368eaa0b190bb836755b3f)
ასევე დაგაინტერესებთ
#OK! ორი განსხვავებული როლი, ერთი სტილი – ენ ჰეთევეის „Naked Dress“ ეპოქა წითელ ხალიჩაზე
