შერონ სტოუნი წლების განმავლობაში მიიჩნეოდა ჰოლივუდის ერთ-ერთ ყველაზე ლამაზ და წარმატებულ ქალ მსახიობად, ის ამშვენებდა ყველაზე გავლენიანი მოდური გამოცემების გარეკნებს, იღებდა მონაწილეობას 90-იანი წლების ყველაზე გახმაურებულ ფილმებსა და სერიალებში… ქალები ხშირად ოცნებობდნენ „ეცხოვრათ მისი ცხოვრებით“, თუმცა ძალიან ცოტა ადამიანმა თუ იცოდა, რომ ვარსკვლავის ცხოვრება სულაც არ იყო ისეთი „უნაკლო“, როგორიც მაშინ საზოგადოებისთვის ჩანდა… ის გადაურჩა ინსულტს, დაამარცხა დაავადება, რომელმაც კინაღამ რადიკალურად შეცვალა მისი ცხოვრება, გამოიარა ყველაზე საშინელი გამოცდილების მქონე, ფიზიკური, სექსუალური და ფსიქოლოგიური ძალადობით სავსე ბავშვობა და საბოლოოდ, ამ ყველაფრის შესახებ წიგნი დაწერა, The Beauty Of Living Twice, რომელშიც წარსული გამოცდილების შესახებ გულახდილად ისაუბრა.
„ ინტროვერტი ვარ. ჩემთვის პოპულარობა „ფიზიკური შემოტევა“ იყო, ადამიანები ქუჩაში მხვდებოდნენ, მომდევდნენ, ჩუმად უკანაც მომყვებოდნენ, ზოგჯერ მანქანაში მჯდომი ვხედავდი, უცხო პიროვნებები შუშებს როგორ ამსხვრევდნენ“.
ინსულტის გადატანის შემდეგ ჩემი მდგომარეობა ყოველდღიურად იცვლებოდა. როდესაც გაციებული ვიყავი, ორგანიზმი მაშინაც კი ძალიან სუსტდებოდა. თავის ტვინზე პრობლემები კიდევ მაქვს. მარჯვენა ყურში სმენა დამიქვეითდა, როდესაც ჩემს გარშემო ხუთი ან ექვსი ადამიანია და ისინი ხმამაღლა საუბრობენ, ერთადერთი, რასაც ვფიქრობ, არის „ყველამ უნდა შეწყვიტოს საუბარი“… ვიცი, შეიძლება ერთხელ კონტროლი დავკარგო, თუმცა ვერავინ ვერ მიხვდება რა მჭირს, რადგან მათ არ იციან რა ჯანდაბა ხდება ჩემს თავს.
როგორც მსახიობი აღნიშნავს თავიდან, როდესაც დაავადების შესახებ იგებ, იმედი გაქვს იმის, რომ იმკურნალებ და ყველაფერი კარგად იქნება, თუმცა ყველაფერი მთლად ასეთი ადვილიც არ არის.
,,მას შემდეგ, რაც ინსულტი გადავიტანე, ჩემი ცხოვრება რადიკალურად შეიცვალა. უნდა მესწავლა ახლიდან სიარული, ლაპარაკი და ფუნქციონირება თავიდან უნდა დამეწყო.
როდესაც ცხოვრებაში კრიზისი გაქვთ, თითქოს გრძნობთ, რომ ყველაფრის ნულიდან დაწყება მარტივად შეგიძლიათ, მაგრამ თითქოს ამავდროულად არ იცით, როგორ მოხდება ეს ყველაფერი. ამ დროს საკუთარ თავს უნდა ჰკითხოთ, როგორია გზა, რომელიც დანიშნულების ადგილას მიგიყვანთ.
მე გამუდმებით ვეკითხებოდი საკუთარ თავს ამას და გარკვეული დროის შემდეგ მივიღე პასუხები, რომლებიც დამეხმარა თავიდან დამეწყო ყველაფერი.”
ბაბუა გამუდმებით მემუქრებოდა მოკვლით, მიუხედავად იმისა, რომ მე და ჩემი და ერთსა და იმავე სახლში ვიზრდებოდით, ერთმანეთისგან მაინც შორს ვიყავით, რადგან ამ თემებზე ვერასდროს ვსაუბრობდით. დავდიოდი თერაპიებზე და ვისწავლე, რომ ზოგჯერ ხმის ამოღება აუცილებელია, თუნდაც იმიტომ, რომ შეიძლება შენს მსგავსად ახლა სხვა იყოს ანალოგიურ სიტუაციაში. სწორედ ამ გამოცდილებაზე ვსაუბრობ ჩემს წიგნში, მინდა, რომ ადამიანებს რაღაცით, თუნდაც მინიმალურად მაინც დავეხმარო.
ხალხი ადრე ჩემზე ფიქრობდა, რომ უბრალოდ „ყინული“ ვიყავი, ამჟამად ადამიანებმა იციან ჩემი გამოცდილება, ჩემი განვლილი ცხოვრება, ზოგჯერ ზოგიერთი მკითხველი ხვდება, რომ ჩვენი გზები ერთმანეთის მსგავსია: „მან გადაიტანა ზუსტად ის, რაც მე, ის მხედავს მე და მე ვხედავ მას, ჩვენ გვაქვს რაღაც საერთო, ჩვენ ერთმანეთს კარგად გავუგებთ“. – მსგავსი სიტყვების მოსმენა ძალიან მნიშვნელოვანია ჩემთვის.
