რუბრიკა OK! Men-ის სტუმარია თაობის გამორჩეული მსახიობი – ანდრო ჭიჭინაძე. ვსაუბრობთ კინოზე, თეატრზე, თავისუფლებაზე და ჰოლივუდზე, რომელიც ალბათ, ყველა მსახიობის ოცნებაა.
რომ არ ყოფილიყავით მსახიობი, ვინ იქნებოდით?
მუდამ მსახიობობა მინდოდა. ეს არც მსახიობი დედის გავლენა ყოფილა და არც ბიძის. ეს სფერო ზუსტად ისაა, სადაც თავს ვგრძნობ კომფორტულად და მაშინ, თუ არა მსახიობი, ალბათ, რეჟისორი ვიქნებოდი. კინო ძალიან მნიშვნელოვანი მოვლენაა ჩემს ცხოვრებაში. კინომ ბევრი მომცა, ახლა კი მე ვუბრუნებ.
,,თავისუფლება ყველაზე მნიშვნელოვანი რამაა. და ძალიან ახლოს დგას ჭეშმარიტებასთან, ამიტომაც ადამიანი მუდმივად ისწრაფვის მისკენ. ჩემთვის თავისუფლება არის საკუთარ თავზე, საკუთარ მოთხოვნებზე მაღლა დგომა, რომელიც მიუღწევადია, მაგრამ სწრაფვას ყოველთვის აქვს აზრი.”
თეატრი თუ კინო?
მე დღეს თეატრისა და კინოს მსახიობი მქვია, მაგრამ სწავლის პერიოდში კამერა თვალითაც არ მინახავს, მუშაობაზე რომ აღარაფერი ვთქვა. შესაბამისად, მსახიობისთვის კინო უფრო რთულია, რადგან პრაქტიკა არ გვაქვს. მიუხედავად ამისა, მე ძალიან გამიმართლა − დავასრულე თუ არა უნივერსიტეტი, ბევრ ფილმში მოვხვდი. რაც შეეხება თეატრში მუშაობას, აქამდე ამის გამოცდილება არ მქონია. სულ ახლახან, რეჟისორ მიშა ჩარკვიანთან ერთად დოკუმენტური მასალისგან შექმნილ თემებზე პერფორმანსი გავაკეთეთ და ძალიან საინტერესო პროცესი იყო. კინოს თავისი სპეციფიკა აქვს, ძალიან ჩამთრევი და ძალიან საინტერესო. უნდა ისწავლო ემოციების მართვა და ყურადღების მოკრება, ეს კინოსთვის ძალიან მნიშვნელოვანია, მაგრამ როცა პრაქტიკა არ გაქვს, ეს უზომოდ რთულია.
რამდენად განვითარებულია ჩვენს ქვეყანაში კინოინდუსტრია?
რაც შეეხება კინოინდუსტრიას, ნელ-ნელა ამ მიმართულებით დადებითი ძვრებია. გამოჩნდნენ ადამიანები, რომლებიც მსახიობებს საზღვარგარეთ „გაყიდვაში“ ეხმარებიან. ამ სფეროში ძალიან ბევრი კონტაქტებია საჭირო და ეს მნიშვნელოვანია კინოინდუსტრიის გასავითარებლად.
თქვენი ნათამაშები ფილმებიდან, გნებავთ როლებიდან, გამოყოფდით ერთ-ერთს?
ბოლო ფილმი იყო დიტო ცინცაძის. ძალიან დიდი სიამოვნება მივიღე სამუშაო პროცესისგან. დიალოგები გადასაღებ მოედანზე იწერებოდა და ეს იმდენად საინტერესო, ცოცხალი და ჩვენი გახდა, რომ ბოლომდე შევისისხლხორცე, შევიგრძენი… ჩემთვის უზომოდ საინტერესო აღმოჩნდა ამ როლზე მუშაობა.
თქვენი აზრით, რა განსაზღვრავს ქართული ფილმის წარმატებას?
ფული რომ არა, ეს ფაქტია. ჩვენ რა წარმატებაც გვაქვს დღეს ამ სფეროში, მართლა წარმოუდგენელი რამ არის, იმდენად მწირი თანხებით იღებენ ფილმებს. გულწრფელობა, ხშირ შემთხვევაში საფესტივალო კონიუნქტურაზე უარის თქმა, და, ნიჭიერი რეჟისორები, რომლებსაც აქვთ თავიანთი ხედვა და ამ ხედვის შესაბამისი კინოენით ქმნიან ფილმებს. დღეს კინოს აქვს პატარა კრიზისი, თითქოს ახალი ფორმების ძიებაშია. ქართული კინოც ამ პროცესშია.
ყოფილა მომენტები, როცა საქართველოდან წასვლაზე გიფიქრიათ? ჰოლივუდის თქვენც გჯერათ?
რა თქმა უნდა, მიფიქრია. იმის მიუხედავად, რომ მე გამიმართლა – საქმეც მაქვს და იმასაც ვაკეთებ, რაც მიყვარს, მინდა მაინც ვცადო უცხო გარემოში საკუთარი თავი.
ამერიკა − დიდი შესაძლებლობების ქვეყანაა. მსახიობს აქვს ყველანაირი შესაძლებლობა გამოხატოს თავისი თავი. აქ მთავარია მსახიობი და მისი შესაძლებლობები. ამიტომ მგონია, რომ ჩემთვის ამერიკა უფრო საინტერესოა.
თავისუფლება რა არის თქვენთვის?
ყველაზე მნიშვნელოვანი რამაა. და ძალიან ახლოს დგას ჭეშმარიტებასთან, ამიტომაც ადამიანი მუდმივად ისწრაფვის მისკენ. ჩემთვის თავისუფლება არის საკუთარ თავზე, საკუთარ მოთხოვნებზე მაღლა დგომა, რომელიც მიუღწევადია, მაგრამ სწრაფვას ყოველთვის აქვს აზრი.
მთავარი გამოწვევები, რომლის წინაშე თქვენი და ახალი თაობა დგას…
დღეს, ნებისმიერ სფეროში შეგიძლია თავი დაიმკვიდრო, დისტანციურადაც კი, რადგან ძალიან შორს არის ტექნოლოგიური განვითარება წასული. ძალიან დიდი თვალსაწიერია ჩვენ წინაშე და ეს, რა თქმა უნდა, კარგია, მაგრამ ამან ერთმანეთი არ უნდა დაგვაკარგვინოს.
სპორტული გატაცება…
ბოლო ორი წელია აქტიურად ჩავერთე ჩოგბურთის თამაშში. ეს არის განსაკუთრებული სპორტი. თავიდან ბოლომდე ყველაფერი დამოკიდებულია იმაზე, თუ ფსიქოლოგიურად როგორ ხარ განწყობილი და რისთვის ხარ მზად. ზამთარში − თხილამურები. ჩემთვის ეს ორი სახეობაა ყველაზე კარგი განტვირთვის გზაც და საშუალებაც.
სამომავლო გეგმები…
მე და ჩემმა მეგობრებმა დავაარსეთ საქველმოქმედო ფონდი „სიცილით თერაპია“ − ჩვენ შემოგვაქვს ექიმი ჯამბაზის პროფესია საქართველოში, რომელიც გულისხმობს სპეციალურად გადამზადებული მსახიობებისა და ფსიქოლოგების სტუმრობას ჰოსპისებსა და ჰოსპიტლებში, რათა პაციენტ ბავშვებს დაეხმარონ განკურნების პროცესში. აქტიურად ვმუშაობთ, რომ ეს პროფესია გახდეს საქართველოში სისტემატური.
