და აი, გადარეული 2023 წელიც იწურება. წინასაახალწლო ნომერში ვეცადეთ, ბევრი სითბო და სიყვარული მოგვეგროვებინა. ახალი წელი ხომ ჯადოსნური სასწაულების რწმენის დროა.
ყველაზე ბედნიერი წლების მოგონებებს მეც, ისევე როგორც უმეტესობა, უსაყვარლეს ადამიანებთან – ბებია-ბაბუებთან მივყავართ.
მეც მგონია, რომ ყველაზე მაგარი ბებო მე მყავდა, ყველაზე ძლიერი, მოსიყვარულე, ჭკვიანი, სამართლიანი და ამავე დროს მკაცრი; ბებო, რომელმაც ის ააშენა ჩემში, რაც შეიძლება ყველაზე კარგი და დასაფასებელი მაქვს; ბებო, რომელიც მასწავლიდა, რა არის სიყვარული – უპირობო და უანგარო. ჩემს ბებოს თოვლივით თეთრი თმა კეფაზე ჰქონდა შეკრული, ეკეთა ერთი სპილოს ძვლის ბროში, რომელიც ბაბუაჩემმა მაშინ აჩუქა, როცა ერთმანეთი შეუყვარდათ. ეცვა სადად, შავი სამოსი, ბაბუას სიცოცხლის ბოლომდე გლოვობდა. ასე მეგონა, ბებოსავით ვერავინ ამზადებდა მაყვლის მურაბას, ეკალასა და ვაშლის ღვეზელს. ბებო ლამაზი ქალი იყო, მწვანე თვალებით და ბოხი, დამახასიათებელი ხმით.
ეს დიდი ხნის წინ…
ახლა კი, როცა თავად ვარ იმ საინტერესო ასაკში, როცა ჩემი ასაკის ქალების ნაწილი ან ბებია ხდება, ან დედა, ან ორივე ერთდროულად, სულ სხვანაირ ბებია-ბაბუებს ვხვდებით. მოდურად ჩაცმულებს, სპორტულებს, ახალგაზრდებს, წარმატებული კარიერით… ერთი რამ არ იცვლება – შვილიშვილის უპირობო, სიმკაცრისგან დაცლილი სიყვარული. გავა ათწლეულები და დღევანდელი შვილიშვილები გაიხსენებენ თავიანთ ყველაზე მაგარ ბებია-ბაბუებს ისევე ტკბილად, როგორც ჩვენ ვიხსენებთ ჩვენებს.
ჰოდა, ამ ნომერში ყველაზე ჯადოსნური სიყვარული გადავიღეთ – ცნობილი ბებიები და ბაბუები შვილიშვილებთან ერთად.
როცა ამბობენ, ასაკი მხოლოდ ციფრებიაო, სასტიკად არ ვეთანხმები – ასაკი ნამდვილის დაფასება და ბევრი რამის გადაფასებაა, ასაკში ტყუილი ყველაზე მეტად თვალსაჩინოა, ხოლო სინამდვილე- ყველაზე მეტად დასაფასებელი.
ჰოდა, გილოცავთ დამდეგს და ნამდვილ, კარგ ამბებს გისურვებთ!
სიყვარულით,
მაიკო წერეთელი
ჟურნალ OK!-ის მთავარი რედაქტორი
