პარიზის სასტუმრო – Ritz კოკო შანელისთვის უბრალოდ დროებითი დასარჩენი ადგილი არ ყოფილა. მან იქ ცხოვრება 1930-იანი წლების ბოლოს დაიწყო და საკუთარი ნომერი სიცოცხლის ბოლომდე, 1971 წლის იანვრამდე, შეინარჩუნა. დროთა განმავლობაში სასტუმრო მისი საქმიანობის მთავარ ცენტრად იქცა. შანელი მუშაობდა ახლოს, კამპონის ქუჩა №31-ში, სასტუმროში კი სტუმრებს შერჩევითად იღებდა და მკაცრად ორგანიზებული ყოველდღიური რუტინით ცხოვრობდა, რომელიც ყურადღების გაფანტვასა და ზედმეტ ჩარევებს გამორიცხავდა.
მისი აპარტამენტი კამპონის ქუჩაზე ნამდვილად არსებობდა, თუმცა ის უფრო მიღებებისა და სამუშაო შეხვედრებისთვის იყო განკუთვნილი და არა ყოველდღიური ცხოვრებისთვის. კოკოს სასტუმროს რიტმი ურჩევნოდა — გარემო, რომელიც მარტოობას ამცირებდა. პერსონალი ზრუნავდა ყველა პრაქტიკულ საკითხზე, საკვები ძალისხმევის გარეშე ჩნდებოდა, ხოლო კონფიდენციალურობა არსებობდა იზოლაციის გარეშე. ასეთი სტრუქტურა განსაკუთრებით მნიშვნელოვანი იყო ადამიანისთვის, რომელსაც არ უყვარდა საოჯახო რუტინა და მკაცრად იცავდა საკუთარ დროს.
როდესაც შანელი Ritz-ში მუდმივად დასახლდა, უკვე გადაწყვეტილი ჰქონდა დამოუკიდებლად ცხოვრების წესი. მან უარი თქვა ქორწინებაზე, ოჯახთან დისტანცია შეინარჩუნა და თავს არიდებდა ურთიერთობებს, რომლებიც ემოციურ კომპრომისს მოითხოვდა. სასტუმრო მას საშუალებას აძლევდა თავად ეკონტროლებინა, ვის ექნებოდა მასთან წვდომა.
მეორე მსოფლიო ომმა ეს დამოკიდებულება კიდევ უფრო გააძლიერა. შანელი უკვე ცხოვრობდა Ritz-ში, როდესაც პარიზი გერმანულმა ძალებმა დაიკავეს. სასტუმროს რეკვიზიციის შემდეგაც მან იქ დარჩენა გადაწყვიტა. მისი ნომერი, რომელიც ვანდომის მოედანს გადაჰყურებდა, ჩამოართვეს და ის უფრო პატარა ოთახში გადავიდა, კამპონის ქუჩის მხარეს. იმ პერიოდში Ritz-ი კვლავ ფუნქციონირებდა და სოციალური თვალსაზრისით რთულ სივრცედ იქცა, სასტუმროში ყოველდღიურად იკვეთებოდნენ ოკუპაციის ძალები, დიპლომატები, არტისტები, წინააღმდეგობის მოძრაობის წარმომადგენლები და სასტუმროს თანამშრომლები. შანელი ამ გარემოში ცხოვრობდა და შიშს ისე უმკლავდებოდა, როგორც ყველაფერს ცხოვრებაში — იმ სისტემებში დარჩენით, რომლებიც მისთვის ნაცნობი იყო.
ომის შემდეგ შანელმა საფრანგეთი დროებით დატოვა, თუმცა 1954 წელს პარიზში დაბრუნდა. მან არც ახალი ცხოვრების დაწყება სცადა და არც ახალი მისამართი მოძებნა, პირდაპირ Ritz-ში დაბრუნდა. იმ დროისთვის სასტუმრო მისთვის უწყვეტობის სიმბოლოდ იქცა, ცხოვრების, რომელიც მუდმივ გარდასახვებზე იყო აგებული, მაგრამ ყოველდღიურ სტაბილურობას საჭიროებდა.
კოკო შანელი 87 წლის ასაკში გარდაიცვალა სწორედ Ritz-ის საკუთარ ნომერში, იმავე დღეს, როდესაც ახალ კოლექციაზე მუშაობდა. მისი ცხოვრების ბოლო წლებიც იმავე რუტინას მიჰყვებოდა, რომელიც ათწლეულებით ადრე თავად აირჩია.
