მერილ სტრიპი და ანა ვინტური, მოდისა და კულტურის ორი მთავარი აიქონი, The Devil Wears Prada 2-ის გამოსვლამდე, ვოგის მაისის ნომრის ყდაზე ერთად გამოჩნდნენ. სტრიპის პერსონაჟი, მირანდა პრისლი, ანა ვინტურის ფენომენს ეფუძნება, რომელიც 1988-2025 წლებში ამერიკული Vogue-ის რედაქტორის პოზიციას იკავებდა. ექსკლუზიურ ინტერვიუში, რომელსაც გრეტა გერვიგი უძღვებოდა, სტრიპმა და ვინტურმა ისაუბრეს მოდაზე, კარიერაზე, ქალების როლზე ინდუსტრიაში, არსებული სტერეოტიპების წინააღმდეგ ბრძოლაზე, ასაკთან დაკავშირებულ გამოწვევებზე და ცხოვრებისეულ გამოცდილებაზე, რომელიც პროფესიულ განვითარებასთან ერთად პიროვნულ ზრდასაც ემსახურება.
გრეტა გერვიგი:
როგორ წარმოგვიდგენ თავს — სწორედ ეს არის The Devil Wears Prada-ს მთავარი თემა. კაცებისთვის ყველაფერი უფრო მარტივია: ისინი იმ სამსახურისთვის იცვამენ, რომელიც სურთ ჰქონდეთ. ქალებისთვის კი ჩაცმის საკითხი ყოველთვის უფრო რთული და მნიშვნელოვანი იყო. ანა, რამდენად ფიქრობ ამაზე? ფიქრობ თუ არა, როგორ უნდა ჩაიცვან ქალებმა ძალაუფლებისა და ავტორიტეტის გამოსახატავად?
ანა ვინტური:
არ მგონია, რომ ოფისში „ძალაუფლების კოსტიუმის“ ტარება აუცილებელია. გაიხსენეთ ქალები, რომლებსაც აღფრთოვანებით ვუყურებთ — მაგალითად, მიშელ ობამა. იქნება ეს J.Crew, Duro Olowu თუ Matthieu Blazy-ს Chanel, ის ყოველთვის საკუთარ სტილს ინარჩუნებს. დიდი აღფრთოვანებით ვაკვირდები ნიუ-იორკის ახალ პირველ ლედისაც — ძალიან თანამედროვეა, ხშირად ატარებს ვინტაჟს, ახალგაზრდულად გამოიყურება და, რაც მთავარია, მთლიანად საკუთარი თავის ერთგულია. სამართლიანობისთვის უნდა ითქვას, რომ მელანია ტრამპიც ყოველთვის საკუთარ სტილს ინარჩუნებს.
მერილ სტრიპი:
ამ საკითხზე ბევრი აზრი მაქვს. ვფიქრობ, ყველაზე ძლიერი გზავნილი, რაც ერთ-ერთმა პირველმა ლედიმ საზოგადოებას გაუგზავნა, იყო ქურთუკი წარწერით — „I Really Don’t Care, Do U?“ — როდესაც იგი მიგრანტ ბავშვებს სტუმრობდა. ჩაცმა ყოველთვის თვითგამოხატვის ფორმაა, თუმცა ამავდროულად ჩვენ ისტორიული და პოლიტიკური მოლოდინების გავლენის ქვეშაც ვიმყოფებით. მაოცებს ის ფაქტი, რომ ძალაუფლების მქონე ქალებს ტელევიზიაში ხშირად შიშველი მკლავებით უწევთ გამოჩენა, მაშინ როცა კაცები სრულად დაფარული არიან პერანგებითა და კოსტიუმებით. თითქოს ქალების გარეგნობაში გარკვეული „ბოდიშის“ ელემენტი არსებობს — მათ უწევთ საკუთარი სიმცირის დემონსტრირება. ეს ერთგვარი კომპენსაციაა: XX საუკუნის მეორე ნახევარსა და მიმდინარე საუკუნის დასაწყისში ქალების მიღწევებმა საზოგადოებრივი ბალანსი შეცვალა. თითქოს ქალები იძულებულნი არიან თქვან: „მე პატარა ვარ, ამ ფეხსაცმლით ვერ ვივლი, ვერ გავიქცევი, დაუცველი ვარ და საფრთხეს არ წარმოვადგენ.“
გრეტა გერვიგი:
მერილ, ვიფიქრე, სწორედ ამიტომ ხომ არ გადაწყვიტეთ, 20 წლის შემდეგ, ამ პერსონაჟთან დაბრუნება? სამყაროს ცვლილებების ყურების შემდეგ — რას ველით დღეს მირანდასგან?
მერილ სტრიპი:
მაინტერესებდა ბიზნესის მხარე — პასუხისმგებლობა, რომელიც ბევრის სამუშაოს შენარჩუნებას უკავშირდება; დიდი ორგანიზაციის მართვა და მისი ფუნქციონირების შენარჩუნება. ამჯერად ვფიქრობდი: ახლა სად მიდიან ისინი? როცა ყველაფერი ირღვევა, როცა ინსტიტუტები სუსტდება ან სრულიად იცვლება და სამყაროში გაურკვევლობა სუფევს — მაინტერესებდა, როგორ გააგრძელებდნენ არსებობას. ვფიქრობ, ფილმმა თანამედროვე ბიზნესის შესახებ რაღაც ძალიან ნამდვილი აღმოაჩინა.
ანა ვინტური:
რაც პირველ ფილმში განსაკუთრებით მომეწონა, იყო ის, რომ მან მსოფლიოს აჩვენა, რამდენად დიდი ბიზნესია მოდა. ეს გლობალური ეკონომიკური ძალაა და ფილმმაც სწორედ ეს რეალობა წარმოაჩინა. ბევრი რამ შეიცვალა, თუმცა მე მირჩევნია ვიფიქრო, რომ ჩვენ ვვითარდებით და არა ვიშლებით. ჩვენ კვლავ აქ ვართ, ვაკეთებთ ჩვენს საქმეს — უბრალოდ ახლა სხვადასხვა პლატფორმაზე და განსხვავებული გზებით. და ეს შესანიშნავია, რადგან ბევრად მეტ ადამიანამდე მივდივართ.
მერილ სტრიპი:
არ მიგულისხმია, რომ ყველაფერი იშლება!
ანა ვინტური:
როცა გავიგე, რომ ახალი ფილმის შესახებ ჭორები გავრცელდა, მერილს დავურეკე და ვკითხე, მართალი იყო თუ არა. ვიცოდი, რომ ის გულწრფელად მეტყოდა, კარგი იქნებოდა თუ არა. სცენარი ჯერ არ ჰქონდა წაკითხული, ამიტომ მითხრა, მოგვიანებით დაგიკავშირდებიო. მართლაც ასე მოიქცა — წაიკითხა სცენარი, დამირეკა და მითხრა: „ანა, მგონი ყველაფერი კარგად იქნება.“ ფილმის სიუჟეტზე ბევრი არაფერი უთქვამს, მაგრამ სრულად ვენდობოდი.
გრეტა გერვიგი:
მინდა, ორივემ ისაუბროთ 76 წლის ასაკზე. მე 40-იანების დასაწყისში ვარ და თქვენ გიყურებთ როგორც მაგალითად — ეს ნამდვილად შთამაგონებელია.
ანა ვინტური:
და ახლა გვიღებს 76 წლის ქალი ფოტოგრაფი!
მერილ სტრიპი:
ჩემი ცხოვრება… ამაზე საუბარი ძალიან დიდი თემაა. რაც შეეხება მირანდას და ამ პერსონაჟთან 20 წლის შემდეგ დაბრუნებას — ნამდვილად ვფიქრობდი ანაზე და ვცდილობდი წარმომედგინა, რას ნიშნავს ასეთი პასუხისმგებლობის ტარება და სამყაროსადმი მუდმივი ინტერესი და ცნობისმოყვარეობა. მგონია, სიცოცხლის არსიც სწორედ ეს არის — მუდმივად ახალი გზების აღმოჩენა, ახალი ტალღების გარღვევა. ჩვენ ჯერ არ დაგვისრულებია. საინტერესო კი ისაა, რომ პერსონაჟის შექმნისას ჩემს როლურ მოდელებად სხვადასხვა ადამიანი გამოვიყენე და მათი უმეტესობა მამაკაცი იყო — ამან გარკვეული თავისუფლებაც მომცა.
ანა ვინტური:
უპირველესად მინდა ვთქვა, რომ ჩემთვის დიდი პატივია, როცა მერილი თამაშობს პერსონაჟს, რომელიც, მიუხედავად განსხვავებებისა, ჩემთან ასოცირდება. ვინ არ ჩათვლიდა ამას უდიდეს საჩუქრად? მე მომწონს ჩემი ასაკი. თავს კვლავ ენერგიულად, ინტერესით სავსედ და ცოცხლად ვგრძნობ. ბევრს ვსწავლობ ჩემი შვილებისა და მსოფლიოს სხვადასხვა ქვეყანაში მყოფი გუნდებისგან. გამოცდილებას თან მოაქვს ბალანსისა და პროპორციის შეგრძნება — ხვდები, რომ ცხოვრება იდეალური არ არის, რაღაცები აუცილებლად არ გამოვა, მაგრამ მაინც უნდა სცადო საუკეთესო. ხოლო თუ არ გამოვიდა, უნდა შეძლო წინ წასვლა. ვფიქრობ, ასაკი რეალურად უპირატესობაა.
მერილ სტრიპი:
დიახ.
ანა ვინტური:
კარგად განვლილი ცხოვრების შემდეგ ლიდერობაც უფრო მარტივი ხდება.
