მე მკითხველი ვარ.
მიყვარს წიგნი, ჟურნალი, გაზეთი, ბროშურა – ყველაფერი დაბეჭდილი. ძალიან მიჭირს ელექტრონულად კითხვა. ძველმოდურობა არაფერ შუაშია. ასე მგონია, რომ ის მისტიკა, რაც ნაბეჭდი ტექსტებიდან მოდის, სხვაგან არსადაა. მიყვარს ვრცელი ტექსტები, მასზე ფიქრი.
კითხვა ფუფუნებაა, ის დროს მოითხოვს. სულ უფრო და უფრო იშვიათად მაქვს ამ ფუფუნების საშუალება, მაგრამ არ ვნებდები. ჩემი ცხოვრებაც გაციფრულდა. ასე მარტივია – ყველაფერი იოლადაა მისაწვდომი.
უცნაურ დროში ვცხოვრობთ – ადამიანი მეწყვილეს რომ დაშორდება, პირველ რიგში, პროფილის ფოტოს ცვლის უფრო ლამაზით, ასე იპრანჭებიან დღეს. ვერაფერს იტყვი, პრაქტიკულია.
ასეა თუ ისე, მე რეალური სამყარო მირჩევნია ციფრულს. ბოლო დროს გადავეჩვიე და აღარ ვუყურებ ამბებს ტელეფონს მიღმა. აღარც ელექტრონული ღიმილები და ემოციები მაინტერესებს. მე ყველაფერი ნამდვილი და გულწრფელი მინდა.
გახსოვთ დოჩანაშვილის ეს სიტყვები? „არაფერი ისე გადამდები არ არის, როგორც გულწრფელი ღიმილი, მთქნარებაზე მეტადაც კი“…
ჰოდა, მოდი, რეალურ სამყაროში გავუღიმოთ ერთმანეთს, რეალური ამბებით ვიცხოვროთ, შევეშვათ „სქროლვას“ და ნამდვილი წიგნები ვიკითხოთ. ისევ დოჩანაშვილს დავესესხები – პირველად წაკითხვის ბედნიერებას არაფერი შეედრება.
ბევრი გულწრფელი ღიმილი უხდება მაისის თვეს.
სიყვარულით,
მაიკო წერეთელი
ჟურნალ OK!-ის მთავარი რედაქტორი
