1995 წლის სექტემბერში ჩრდილოეთ ამერიკის კიოსკებზე გამოჩნდა რაღაც, რაც ერთდროულად სრულიად მოულოდნელიც იყო და თითქოს გარდაუვალიც: ბრწყინვალე პოლიტიკური ჟურნალი, რომელიც დააარსა ჯონ კენედი უმცროსმა – თავისი თაობის ყველაზე ცნობილმა პოლიტიკურმა მემკვიდრემ. გამოცემას ერქვა „George“ – ჯორჯ ვაშინგტონის სახელის პატივსაცემად და მისი სლოგანი მშვიდი ამბიციით აცხადებდა მის მისიას: „არა მხოლოდ ჩვეულებრივი პოლიტიკა“.
სადებიუტო გარეკანმა უპრეცედენტო მედია ყურადღება მიიპყრო და მიანიშნა, რომ ეს არ იყო ჩვეულებრივი ჟურნალის გამოშვება. სუპერმოდელი სინდი კროუფორდი გარეკანზე ჯორჯ ვაშინგტონის ფორმაში იყო გამოწყობილი – მოკლე კოლონიალურ ქურთუკში, რითაც პოლიტიკურ სიმბოლიკასა და მაღალ მოდას ერთმანეთში აერთიანებდა ისე, როგორც მკითხველს აქამდე არ უნახავს. პირველი ნომერი პროვოკაციული, მაგრამ თან გლამურულიც იყო. რამდენიმე თვეში „George“ ათწლეულის ერთ-ერთ ყველაზე განხილვად ჟურნალად იქცა – კულტურულ ექსპერიმენტად, რომელიც პოლიტიკას, სელებრითობასა და ცხოვრების სტილის კულტურას აერთიანებდა სოციალური მედიის ეპოქამდე ბევრად ადრე.
1900-იანი წლების ბოლოს პოლიტიკური ჟურნალები ტრადიციულ, მძიმე და ელიტაზე ორიენტირებულ გამოცემებად რჩებოდა, რომელიც გათვლილი იყო ვაშინგტონსა და ნიუ-იორკში მცხოვრებ პოლიტიკურ წრეებზე. კენედიმ აქ შესაძლებლობა დაინახა. საზოგადოებასთან ურთიერთობის სპეციალისტ მაიკლ ჯ. ბერმანთან ერთად მან წლები იმუშავა კონცეფციაზე და საბოლოოდ გამომცემლობა Hachette Filipacchi Media-სთან პარტნიორობით ჟურნალი გამოუშვა. მათი მიზანი რადიკალური იყო: პოლიტიკა ისე წარმოეჩინათ, როგორც პოპკულტურა, ხოლო პოპკულტურა როგორც პოლიტიკა.
„George“-ის სარედაქციო მოდელი ეყრდნობოდა ისეთ ბრწყინვალე ლაიფსტაილ გამოცემებს, როგორებიცაა Rolling Stone, Vanity Fair და Esquire, თუმცა პოლიტიკური აქცენტით. მკითხველს არ ელოდა მშრალი საკანონმდებლო ანალიზი; მათ ხვდებოდათ სელებრითებთან ინტერვიუები პოლიტიკურ თემებზე, პოლიტიკოსების პროფილები, როგორც კინოვარსკვლავებისა, და კულტურული კომენტარები, რომლებიც მმართველობას ყოველდღიურ ცხოვრებასთან აკავშირებდა.
„George“ კენედისთვის პირადი პროექტიც იყო. მუდმივი საზოგადოებრივი ყურადღების ფონზე, მან მედიის საშუალებით შეძლო საზოგადოებრივ ცხოვრებაში ჩართულობა ისე, რომ ოფიციალურად პოლიტიკაში არ შესულიყო. ჟურნალი მისთვის გახდა პლატფორმა, სადაც იკვლევდა ძალაუფლების, დიდების და საჯარო სამსახურის გადაკვეთას.
პირველი ნომერი თითქმის ნახევარი მილიონი ეგზემპლარით გაიყიდა, რაც პოლიტიკური ჟურნალისთვის შთამბეჭდავი შედეგი იყო. გარეკანები მუდმივად განხილვის თემად იქცა, თუმცა ამ ყველაფერს კრიტიკაც მოყვა. ზოგი ჟურნალს ზედაპირულად მიიჩნევდა და ამბობდა, რომ ის პოლიტიკას ზედმეტად ამარტივებდა. მხარდამჭერები კი ამტკიცებდნენ, რომ სწორედ ხელმისაწვდომობა იყო მისი მიზანი – ახალგაზრდებისთვის პოლიტიკის მიმართ ინტერესის გაღვივება.
საბოლოოდ შიდა სიტუაციური დაძაბულობა გაიზარდა. 1997 წელს კენედისა და ბერმანს შორის კონფლიქტმა ბერმანის წასვლა გამოიწვია. გაყიდვები შემცირდა, სარედაქციო მიმართულება არაერთგვაროვანი გახდა. 1999 წლის 16 ივლისს კენედი ავიაკატასტროფაში დაიღუპა მეუღლესთან, კაროლინ ბესეტ კენედისა და მის დასთან ერთად. ტრაგედიამ მსოფლიო შეძრა. მის გარეშე „George“-მა არსებობა ვეღარ შეინარჩუნა. ჟურნალი 2001 წელს დაიხურა. თუმცა მისი გავლენა დარჩა. მან წინასწარ დაინახა ის რეალობა, სადაც პოლიტიკა და გართობა ერთმანეთშია შერწყმული — რეალობა, რომელიც დღეს ციფრულ ეპოქაში ჩვეულებრივია.
ასევე დაგაინტერესებთ
#OK! ,,სიყვარულის ისტორია’’ – ფილმი ჯონ კენედისა და კაროლინ ბესეტის ისტორიაზე
