პეტრე: მე პეტრე ვარ, ცხოველები მიყვარს, სახლში სამი კატა, ძაღლი და კუ მყავს…
კიდევ მინდა სპლიყვი მყავდეს..
როცა გაიზრდება და დიდი სპილო გახდება, სახლში რომ ვეღარ დაეტევა?
გავყიდი.
გავიგე, ექსპერიმენტები გიყვარს.
კი, ქიმიურ ცდებს ვატარებ ხოლმე. ერთამანეთში ვურევ სხვადასხვა ნივთიერებას. ერთხელ აფეთქდა.
მართლა ქიმიკოსობა გინდა?
ხან ქიმიკოსობა მინდა, ხან ვეტერინარობა.
პოპულარობა მოგწონს?
ისე რა.
თავი ხომ არ მოგაბეზრეთ ჟურნალისტებმა?
სხვებმა კი, შენ არა.
პეტრემ ყველაფერი იცის თავის სინდრომზე, ჩვენზე მეტი იცის…
იდგა აქციაზე სხვებთან ერთად და ითხოვდა ყველაზე მნიშვნელოვანს – სიცოცხლისა და ჯანმრთელობის უფლებას. ჩვენ ბოლომდე მაინც ვერ ვიაზრებთ, რასთან ერთად უწევთ ცხოვრება.
მაკუნასთვის ყველაფერი 25 წლის ასაკში შეიცვალა, როცა პეტრე გააჩინა და უთხრეს, ბავშვს, სავარაუდოდ, აქონდროპლაზიის სინდრომი აქვსო. ჯერ თვითონ მოიკრიბა ძალა და მერე დაიწყო ბრძოლა პეტრეს გასაძლერებლად.
მაკუნა გოჩიაშვილი: ეს არის ბავშვის ჯანმრთელობა და კეთილდღეობა. ვერ აპატიებ საკუთარ თავს, თუ ყველაფერს არ ეცადე. როცა მითხრეს, საშველი არაა, ვერაფერს გახდებიო, მაშინ მთელი ჩემი ენერგია იქით მივმართე, გამეზარდა ისეთი ძლიერი, რომ ეს მოცემულობა აღექვა სწორად და ამასთან ერთად ბედნიერი ყოფილიყო. მაშინ ეს დავსახე მთავარ მიზნად იმიტომ, რომ სხვა ყველა გზა გადამიჭრეს.
პირველი ერთი თვის განმავლობაში ძალიან მძიმე ფსიქოლოგიური მდგომარეობა მქონდა მეც და პეტრეს მამასაც. არაფერი ვიცოდი ამ სინდრომის შესახებ. მახსოვს, მაწყნარებდა ექიმი, ინტელექტი ნორმის ფარგლებში აქვსო. ჩემ გარშემო ეს სინდრომი არავის ჰქონდა. ვიცოდი მხოლოდ ფორტ ბოიარდიდან ის ორი პერსონაჟი. დავგუგლე და ფოტოებში რაც ვნახე, ძალიან ჰგავდა პეტრეს, ყველა დამახასიათებელი ნიშანი ჰქონდა ბავშვს.
გადავლახე თუ არა შოკი, დავიწყე ფიქრი, როგორ შემემსუბუქებინა პეტრესთვის ეს მდგომარეობა. მივხვდი, ეს იყო სოციალიზაცია. ძალიან მნიშვნელოვანი იყო, საზოგადოება როგორ მიიღებდა მას. განსხვავებული აღნაგობის ნახვის პირველი ეფექტი არის უხერხული. ეს შეიძლება დამთრგუნველი ყოფილიყო პეტრესთვის. ამიტომ ჩვილობიდანვე ვცდილობდი, რომ სულ საზოგადოებაში ვყოფილიყავით. არასოდეს დამიმალავს, სულ ღია ვიყავი კითხვებისთვის და ამ სინდრომის შესახებ ცნობიერების ამაღლებისთვის. ძალიან აქტიურად გამოვიყენე ამისთვის FACEBOOK–ის პლატფორმა. ერთი წლის რომ გახდა პეტრე, დიდი პოსტიც დავწერე ამ სინდრომზე. იმ დროს ამაზე ხმამაღლა საუბარი მეც მჭირდებოდა, თერაპია იყო ჩემთვისაც. ესეც რაღაცნაირი მოთხოვნა იყო საზოგადოებასთან, რომ მე ეს მოცემულობა მაქვს და გიზიარებთ, თქვენ უნდა აიღოთ პასუხისმგებლობა, რომ ამას იღებთ.
ერთ დღეს FACEBOOK-ზე ვნახე ვიღაცის ფოტო და მივხვდი, რომ აშკარად სხვასაც ჰქონდა იგივე სინდრომი. მაშინვე მივწერე ამ ბავშვის დედას. ნიკოლოზზე ვსაუბრობ. ისეთი მხარდამჭერი იყო მაშინ ეკა, ყველა ექიმთან დამაკავშირა, ვინც კი რამე იცოდა ამ სინდრომზე, რადგან მაშინ ინფორმირებული ექიმის პოვნაც ძალიან რთული იყო.
პეტრე არის საოცრად თბილი, მოსიყვარულე და აქტიური ბავშვი. ერთობ სოციალურია, უყვარს თანატოლებთან ურთიერთობა. ძალიან უყვარს დედა, მართლა განსაკუთრებულად გამოხატავს ამ სიყვარულს. საოცრად ინტერესიანია. სულ ექსპერიმენტებშია და ამას ქიმიურ ცდებს ეძახის. უყვარს ცხოველებზე ზრუნვა.
სკოლაში ცოტა გვიან მიიღეს, ახლა უსწრებს თავის თანაკლასელებს. ლიდერია კლასში. მასწავლებლების შეფასებით, ძალიან კარგი მოსწავლეა.
გამოსავალი
პრეპარატის შესახებ ინფორმაცია მაშინვე მოვიძიე, როცა პეტრე გავაჩინე. მაშინ ცდის ერთი ფაზა იყო დახურული. იმედიანად განვეწყე, მაგრამ თან ვფიქრობდი, ამდენი ხანი რომ არ იყო წამალი, ისე გამიმართლებს, რომ დამეწევა?! როცა პრეპარატი დაამტკიცეს, უსაზღვროდ გამიხარდა. ეს სიხარული ხანმოკლე აღმოჩნდა, როცა ფასი გავიგე. რაც არ უნდა მომენდომებინა, სულ რომ ყველაფერი გამეყიდა, მაინც ვერ გავწვდებოდი.
ქუჩაში გამოვედით მაშინ, როცა მივხვდით, რომ სხვა გზა, უბრალოდ, არ იყო. რა მოიტანა ამ აქციებმა? პეტრეს ცნობადობა მანამდეც ჰქონდა, ახლა შვება იყო, რომ თვითონაც მეტი გაიგო თავის სინდრომზე.
ტკივილი
შარშან პირველად დაველაპარაკე სინდრომზე. ბევრი იტირა, თქვა, რატომ დამემემართა მეო. ძალიან მტკივნეული იყო და დაემთხვა იმ პერიოდს, როცა სკოლაში არ მიიღეს. კარგი ისაა, რომ გამოხატა ეს წყენა და ბრაზი გარეთ გამოიტანა. ტკივილის დაცხრომა რომ შეძლო, ყველაზე მეტად მიხაროდა. შიგნით რომ დაგროვებოდა, ალბათ, ძალიან დაითრგუნებოდა. საშინლად ემოციური დღეები გვქონდა მაშინ.
ხანდახან ყურადღება არ სიამოვნებს, გააჩნია, როგორ გამოხატავენ. ამ სინდრომის ადამიანებისთვის კიდევ ისაა ცუდი, ენის მოჩლექვით რომ ელაპარაკებიან, რადგან აღნაგობით პატარები არიან და ძალიან საყვარლები. გარეგნობით კია პატარა ტანის, მაგრამ ასაკით უკვე აღარაა ბავშვი. პოზიტიური დისკრიმინაცია ამ სინდრომის ადამიანების თვითშეფასებაზე აისახება. ვცდილობ ჩემს თავსაც შემოვუძახო, რომ პეტრე არის 8 წლის და არა 3-ის და პასუხისმგებლობები არ უნდა მოვაკლო, რათა არ ჩამოუყალიბდეს დაბალი თვითშეფასება ან ინფანტილიზმი. ამ ადამიანებს ძალიან სჭირდებათ დახმარება და მიხარია, რომ პროტოკოლში, რომელსაც ახლა ვწერთ, გათვალისწინებულია მენტალური მხარდაჭერა. რაც არ უნდა გავზარდოთ ამ თემის ცნობადობა, გამოწვევებთან გასამკლავებლად მაინც მეტი ფსიქოლოგიური მზადყოფნა სჭირდებათ.
