ყველაზე ხშირად ლაღ და ფერად გოგონებს ხატავს. იმ გოგონებს, რომლებიც მუდამ მზად არიან იზრუნონ და დაეხმარონ სხვებს. OK! გაგაცნობთ მხატვარს, პოეტს და უბრალოდ ძალიან საინტერესო ხელოვანს, თინათინ კობახიძეს, რომელიც საკუთარ ნახატებს როგორც ცოცხალ არსებებს ისე აღიქვამს. მხატვარს არაერთი გამოფენა ჰქონია როგორც საქართველოში, ისე მის ფარგლებს გარეთ. მისი ნამუშევრები დაცულია მსოფლიოს სხვადასხვა ქვეყნის კერძო კოლექციებში, გაზაფხულზე კი თინათინის ნახატი ლუვრის საგამოფენო დარბაზში გამოიფინება.
გაეცანით ჩვენს მკითხველს…
(თინათინ კობახიძე): თვითნასწავლი მხატვარი ვარ, ვხატავ ბავშვობიდან. დიდი სურვილი მქონდა დამემთავრებინა სამხატვრო აკადემია და დიპლომირებული მხატვარი ვყოფილიყავი, თუმცა ეს ასე არ მოხდა. დავამთავრე კომაროვის სახელობის ფიზიკა-მათემატიკური სკოლა პანსიონი, შემდეგ სახელმწიფო უნივერსიტეტში ფიზიკური-ქიმიის განხრით ავიღე დიპლომი. ამასთანავე, გატაცებული ვიყავი პოეზიით, ვარ ორი წიგნის ავტორი, თუმცა ხატვისთვის არასდროს მიღალატია.
ვხატავდი ფანქრით, ტუშით, საღებავებით და ზოგადად ყველაფრით, რაც ლაქას ტოვებდა ფურცელსა თუ ტილოზე. მუდმივად მქონდა ურთიერთობა სამხატვრო აკადემია დამთავრებულ ადამიანებთან, მათი გარემოცვა მაბედნიერებდა. ვფიქრობდი, რომ მეც მათი ნაწილი ვიყავი და რაღაც დონეზე ,,აკადემიურად“ ვიკმაყოფილებდი საკუთარ ეგოს.
ნახატი, როგორც ავტოპორტრეტი, რას გვეუბნება ავტორზე?
მხატვრის შემოქმედება ავტობიოგრაფიაა მატერიალური სახით. სხვადასხვა მასალისა და ტექნიკის გამოყენებით ახერხებ საკუთარი იდეის განხორციელებას თავისუფლების კონკრეტულ ხარისხში. ვინც შეძლო შემოქმედებითი თავისუფლება უსასრულობის ხარისხში აეყვანა, მისი სახელი უკვდავყოფილია.
რაც შეეხება ჩემს ნახატებს, მე მათ მოვიხსენიებ, როგორც ცოცხალ არსებებს, სხვანაირად უბრალოდ შეუძლებელია. იქ ბედნიერებით სავსე გოგოები და მზრუნველი ანგელოზები ცხოვრობენ, ასევე, ცხოველები და მცენარეები, იქ.. სუნთქავენ, დადიან, დარბიან, კისკისებენ, ღიღინებენ… ეჩქარებათ, რათა სიყვარული და სიკეთე ჩამოარიგონ… მიდგომა ნახატებთან ერთად ერთობ ნაივურია, მაგრამ ეს ვარ, რაც ვარ.
გამოფენები…
ბოლო ათი წელია ინტენსიურად ვხატავ. პირველი პერსონალური გამოფენა მქონდა 2017 წელს, შემდეგ რამდენიმე პერსონალური გამოფენა საქართველოში და ჯგუფური საქართველოს ფარგლებს გარეთ: ვენეციაში, მილანში, ბერლინში, პარიზში. ჩემი ნამუშევრები დაცულია მსოფლიოს სხვადასხვა ქვეყნის კერძო კოლექციებში.
გამოფენა მხატვრისთვის მნიშვნელოვანი და აუცილებელია. მოსავლის აღებას გავს დიდი შრომის შემდეგ, დგახარ განაბული და უსმენ დამთვალიერებლისგან ჩურჩულით წამოსულ ემოციას, რომელიც შენი სულის თანაზიარი ხდება რაღაც დროით მაინც და იკვრება დადებითი ენერგეტიკით გაჟღენთილი წრე. უდიდესი ძალაა და დიდხანს გყოფნის გამოსაკვებად, რათა გადარჩე.
სამომავლო გეგმები..
წინასწარ არაფერს არ ვგეგმავ, მოულოდნელი გადაწყვეტილებების მიღება მირჩევნია. გაზაფხულზე მივემგზავრები პარიზში, ლუვრის საგამოფენო დარბაზში გამოიფინება ჩემი ერთი ნამუშევარი. უდიდესი პასუხისმგებლობაა და ვღელავ.
