მარტის თვე განსაკუთრებულად მიყვარს. გრძელი და ცივი ზამთრის მერე გაზაფხული რომ გვეპარება ფეხაკრეფით, პირველი ყვავილები რომ გამოჩნდებიან ტყეში. გარდატეხის გიჟი თვე, რომლის პროგნოზირებაც მგონი, ყველაზე რთულია. ხო, ქალების თვესაც უწოდებენ 8 მარტის გამო, რომლის მნიშვნელობის გააზრებაც აუცილებელია.
ქალი პატრიარქალურ საზოგადოებაში დღემდე იძულებულია, საკუთარი უფლებებისთვის იბრძოლოს. დღემდე უთანასწოროა სამუშაო გარემო და პირობები ქალებისა და მამაკაცებისთვის, დღემდე ფემიციდი, მოტაცება, ადრეული ქორწინება, განათლებისადმი ხელმისაწვდომობა და რამდენი რამ სამუშაო თემაა.
სულ მეფიქრება, სად წავიდა ის ფილოსოფია, რომელზეც ჩვენი ეროვნული იდენტობაა დაფუძნებული, რომლითაც ვიზრდებოდით და ვვითარდებოდით. როგორ მოახერხა 70-წლიანმა საბჭოთა პროპაგანდამ ასე ძირეულად მისი ამოძირკვა და გაურკვეველი იდეების ასე ღრმად დათესვა. იმედია, „ლეკვი ლომისა სწორია, ძუ იყოს თუნდა ხვადია“ ერთხელ მაინც გაგვიგონია და მნიშვნელობაზე ერთხელ მაინც დავფიქრებულვართ.
ასევე, მინდა, მათ მივმართო, ვისაც ფემინიზმი ცუდი მოვლენა ჰგონია, ძალიან კარგი წიგნია „ვის ეშინია ფემინიზმის“, აუცილებლად წაიკითხეთ, ბევრ რამეს მოჰფენს ნათელს.
ბოლოს კი, იმით დავამთავრებ, რაც ყველამ ვიცით – ჩვენი ქვეყანა დღემდე ქალებმა მოიტანეს და ქალების ზურგზე უზარმაზარი ჯაფაა. მთელი მსოფლიო საუბრობს იმ დაუფასებელ შრომაზე, რასაც ქალი ყოველდღიურად აკეთებს სახლში. ეს რთული სამუშაო – საოჯახო საქმე, როგორც სხვა ყველა სირთულე, ქალებმა იტვირთეს. მადლობა იმ იშვიათ მამაკაცებს, ვისაც ეს ესმის და ინაწილებს ჯაფას.
სვეტის ფოტოთი ვეცადეთ, ცნობილი პოსტერი გაგვეცოცხლებინა – ჩვენ შეგვიძლია.
8 მარტს გილოცავთ,
სიყვარულით,
მაიკო წერეთელი
ჟურნალ OK!-ის მთავარი რედაქტორი
