ამ ტექსტს ქუთაისში ვწერ, სახლში, სადაც გავიზარდე და რომლის ფანჯრებიდანაც, არც ისე ტკბილ და ნათელ 90-იან წლებში, სამყარო უზარმაზარი ჩანდა. გვერდით ჩალაგებული ჩემოდანი მიდევს – ქუთაისის საერთაშორისო აეროპორტიდან ვენაში გასაფრენად ვემზადები. გამოგიტყდებით, მიყვარს ქუთაისიდან ფრენა. მომწონს, რომ ბოლო წლებია, ქუთაისი სულ სხვა მასშტაბით დაუბრუნდა თავის ერთ-ერთ საუკეთესო – მასპინძლის ამპლუას, რადგან დედამიწის ზურგზე არ მეგულება ქალაქი, რომელმაც ქუთაისზე უკეთ იცის დახვედრაც და გაცილებაც.
ქუთაისი ჩემთვის ერთი დიდი ამბავია, რომელსაც ყველა, ვინც ქუთაისს იცნობს, თავისებურად ჰყვება.
ქუთაისი ის ქალაქია, რომელიც ერთნაირად იხდენს ოქროს საწმისის ლეგენდას, იშხნელების სიმღერებსა და გალაკტიონისა და „ცისფერყანწელების“ პოეზიას.
ქუთაისი არის ძალიან კრიტიკული, გახსნილი, პროგრესული და ამავე დროს, კონსერვატიული ქალაქი, და ეს წინააღმდეგობრივი ხასიათი მას კიდევ უფრო საინტერესოს ხდის.
ქუთაისი ქალაქია, რომელიც არსებობს იმისთვის, რათა შთაგონებად იქცეს.
ქუთაისი ქალაქია, სადაც უყვართ თეატრში სიარული, ოპერა და ლამაზად ჩაცმა, სადაც იციან განსაკუთრებული გულშემატკივრობა და სადაც დღესასწაულებზე გიჟდებიან.
ქუთაისი არის მეზობლისთვის გადაწოდებული ცხელი სადილის სუნს შერეული ფრანგული სუნამოს სურნელი. ვინ თქვა, რომ „შანელი“ და მწვანე ტყემალი ხელისგულზე ერთად ვერ დაეტევა? ქუთაისში ორივე უყვართ.
ქუთაისი ის ქალაქია, რომელსაც კატო მიქელაძის, ქრისტინე შარაშიძისა და მინადორა ორჯონიკიძე-ტოროშელიძის ცხოვრებისა და მოღვაწეობის დასაწყისი უკავშირდება. მათ ნაკვალევზე ვიარეთ და ვისწავლეთ მე და ჩემმა მეგობრებმაც – ქუთაისის მე-3 სკოლაში. ვინ არ იამაყებდა ამით?
ქუთაისი ურთიერთობების ქალაქია, სადაც ყოველთვის გელოდებიან მეგობრები და არა აქვს მნიშვნელობა, რამდენად განსხვავდება თქვენი შეხედულებები ერთმანეთისგან. მეგობრებს მაინც უყვარხარ. ქუთაისსაც ასევე.
რთულია, ქუთაისი ჟურნალის ერთ ნომერში ჩაატიო, მაგრამ ცდა ყოველთვის ღირს. „OK ქუთაისი“, რომელიც თქვენ წინაშეა, ჩვენი, მის მომზადებაში ჩართული ადამიანების სასიყვარულო წერილია ამ ქალაქისადმი, რომელიც გვჯერა, რომ ადრესატთან აუცილებლად მიაღწევს.
