ბისტრო „თამთაკისა“ და რესტორან „ველერის“ შეფმზარეული
გვესაუბრეთ თქვენი კულინარიული გამოცდილების შესახებ.
განათლებით სცენოგრაფი ვარ, თუმცა ამ პროფესიით არასოდეს მიმუშავია. თავდაპირველად კულინარია ჩემი ჰობი იყო, ძალიან დიდ სიამოვნებას ვიღებდი, როდესაც კერძებს ვამზადებდი. ჩემი ჰობის პროფესიად გარდაქმნაში დიდი წვლილი შეფმზარეულმა რამაზ გემიაშვილმა შეიტანა, რომელიც გონიოში გავიცანი და უგემრიელეს კერძებს მაგემოვნებინებდა. სწორედ ამის შემდეგ უფრო სერიოზულად დავიწყე ამ პროფესიაზე ფიქრი. მან საშუალება მომცა „ევროპის სახლში“ დამეწყო ჩემი კარიერა, რამაც გზა გამიხსნა ამ საქმიანობის უკეთ ასათვისებლად.
შემდეგ იყო რესტორანი – „ტერასა“, სადაც სამი წლის განმავლობაში შეფმზარეული ვიყავი. მოგვიანებით − „რუმსი“.
ძალიან გამიმართლა, რომ ინგლისის ერთ-ერთ საუკეთესო რესტორან Pied a Terre-ში განსაკუთრებული გამოცდილება მივიღე, შევძელი და რამდენიმე პრაქტიკას დავესწარი, რამაც საოცარი გამოცდილება შემძინა და გამზარდა, როგორც შეფმზარეული. სრულიად სხვა თვალით დავინახე კულინარიის შიდა სამზარეულო.
ამ ეტაპზე დაკავებული ვარ საკუთარი კაფეთი „თამთაკი“ და ასევე, პარტნიორი და შეფმზარეული ვარ რესტორანში „ველერი“.
თამთა, როგორ შეიცვალა საზოგადოების დამოკიდებულება კულინარიის პროფესიასთან დაკავშირებით?
ძალიან ბევრი ახალგაზრდა დაინტერესდა ამ პროფესიით, შეიცვალა დამოკიდებულებები და შეხედულებები. საზოგადოებამ დაინახა პერსპექტივა და კარიერული წინსვლის გზები, მაშინ, როდესაც რამდენიმე წლის წინ რესტორანში მუშაობა ზოგიერთს უხერხულობასაც კი უქმნიდა. ეს სფერო მუდმივად განვითარებადია და ეტაპობრივად კიდევ უფრო მოთხოვნადი ხდება, რაც ძალიან მახარებს.
როგორ ფიქრობთ, რამ გამოიწვია ეს დამოკიდებულება?
ვფიქრობ ახალგაზრდებმა დაინახეს ამ სფეროში განვითარების დიდი პოტენციალი. დაინერგა სტანდარტი, რამაც საზოგადოებას ახალი ხედვა გაუჩინა.
გარდა განათლებისა, რა არის საჭირო იმისათვის, რომ ადამიანი გახდეს ამ საქმის პროფესიონალი?
უპირველეს ყოვლისა, გემოვნური თვისებები და სიყვარული ამ საქმის მიმართ. ასევე, შრომისმოყვარეობა, საკუთარ თავზე მუშაობის უნარი, ფანტაზია, ბევრის ნახვა, ბევრის დაგემოვნებაც, გამოცდილების დაგროვება, თუმცა ყოველდღიური შრომა აუცილებელი პირობაა იმისათვის, რომ გახდე ამ საქმის პროფესიონალი.
თავად რამდენი ხანია რაც ამ სფეროში საქმიანობთ და როგორი დამოკიდებულება იყო მაშინ, როდესაც თქვენ აირჩიეთ ეს პროფესია?
უკვე 11 წელია, რაც ამ სფეროში ვსაქმიანობ. თავდაპირველად უბრალოდ დამაინტერესა ამ სამყარომ და სამზარეულოში რომ მოვხვდი, იმ დღიდანვე მივხვდი − ეს არის ადგილი, სადაც ყველაზე ბედნიერად და კომფორტულად ვიგრძნობდი თავს.
როგორ ფიქრობთ, რამდენად მნიშვნელოვანია მოგზაურობა კულინარიისთვის?
ამ პროფესიის აუცილებელი ნაწილია მოგზაურობა. მათ შორის არა მხოლოდ საზღვრებს გარეთ, არამედ საქართველოს რეგიონებშიც. მთავარია პერიოდულად იმუშაო იმაზე, რომ რაღაც ახალი გასინჯო, ნახო და ადეკვატურად შეაფასო. მნიშვნელოვანია სხვისი შრომის დაფასება და თვალსაწიერის გაფართოება.
რას ურჩევდით დამწყებ მზარეულებს?
ძალიან დიდ მუხტს. შრომისმოყვარეობის გარეშე არაფერი გამოვა. ყოველთვის იფიქრონ იმაზე, რომ უამრავი ნაბიჯია გადასადგმელი იმისათვის, რათა მიაღწიონ წარმატებას ამ სფეროში. მოთმინებით და ყოველდღიური მუშაობით ყველაფერი გამოვა.
