თანამედროვე რეალობას თუ შევხედავთ, ჩვენ ყველას ჩვენივე ნებით მკაცრად გვაკონტროლებენ. სმარტფონები, სოციალური ქსელები, ციფრული იდენტობები და გადახდის სისტემები ქმნის ისეთ ეკოსისტემას, სადაც ადამიანი მუდმივად დაკავშირებულია გლობალურ ქსელთან.
დღეს ტექნოლოგიამ იცის: სად ვიმყოფებით, რას ვყიდულობთ, რას ვკითხულობთ, რას ვუყურებთ, ვისთან ვსაუბრობთ.
ამიტომ ზოგი ანალიტიკოსი ირონიულად ამბობს, რომ თუ „საყოველთაო კონტროლის“ სისტემა ოდესმე უნდა შექმნილიყო, მას ადამიანებისთვის ძალით აღარავინ დააწესებდა – ისინი მას თავად მიიღებდნენ, კომფორტის, სისწრაფისა და მოხერხებულობის სანაცვლოდ.
ტექნოლოგიების ეპოქაში ერთი მნიშვნელოვანი კითხვა ნამდვილად იბადება: რამდენად მზად ვართ გავცვალოთ თავისუფლების ნაწილი კომფორტზე, რომელსაც ციფრული სამყარო გვთავაზობს?
ფაქტია, ვინც მონაცემებს აკონტროლებს, ის აკონტროლებს მომავალსაც. და დღეს ვხედავთ, ხელოვნური ინტელექტი როგორ ცვლის სამყაროს. რა თქმა უნდა, გარკვეულწილად ვეთანხმები სტივ ჯობსს იმაში, რომ ტექნოლოგია მხოლოდ ინსტრუმენტია, მაგრამ აქ დიდი კითხვის ნიშანი მიჩნდება იმის შემხედვარე, როგორ იყენებს უამრავი ადამიანი ამ ინსტრუმენტს.
შესაძლოა სწორედ ამიტომ, ტექნოლოგიური პროგრესის ამ სიჩქარეში ყველაზე მნიშვნელოვანია რეალობა და სინამდვილე, მატერია. უნდა გავუფრთხილდეთ რეალურ ურთიერთობებს, ცოცხალ საუბარს, თვალებში ჩახედვას, ფიზიკურ კონტაქტს და იმ შეგრძნებებს, რომლებიც ეკრანებს მიღმა იბადება.
უნდა გავუფრთხილდეთ ადამიანებს, რომლებიც ალგორითმები არ არიან. რადგან როგორი განვითარებულიც არ უნდა გახდეს ტექნოლოგია, ადამიანის ემოციის, მხარდაჭერისა და თანაგრძნობის სრულფასოვანი ალტერნატივა მას ვერასდროს ექნება.
დღეს ჩვენ ინტერნეტის გავლენებზე გესაუბრებით.
სიყვარულით,
მაიკო წერეთელი
ჟურნალ OK!-ს მთავარი რედაქტორი
