მეგობრის ოპერაციისთვის თანხას ვაგროვებდი. მოგეხსენებათ, ონკოპაციენტებს რამდენი პრობლემა ექმნებათ, სამწუხაროდ.
სოციალურ მედიაში დავწერე ისე, რომ ვინაობა არ გავამხილე და ანგარიში დავდე. ჩვეულებრივმა ადამიანებმა ეს თანხა მოაგროვეს.
ამ ჩვეულებრივ ადამიანებში იყო ერთი, განსაკუთრებულად „ჩვეულებრივი“ უცნობი გოგო, რომელმაც ოპერაციის მთლიანი ღირებულება ისე დაფარა, ისე მენდო, რომ ზედმეტი კითხვაც არ დაუსვამს.
ვკითხე, ვინ ხარ-მეთქი.
მიპასუხა – ვინ უნდა ვიყო, ჩვეულებრივი ადამიანი ვარო.
ჰოდა შენ, ჩვეულებრივო ადამიანო, ხარ სამყარო!
ჩვეულებრივმა ადამიანებმა მოვიტანეთ ეს ქვეყანა დღემდე.
ბნელი 90-იანები, სამოქალაქო ომი, უპურობა, სიღატაკე, დაავადებები, სტიქიური უბედურებები, გასაჭირი – ჩვეულებრივმა ადამიანებმა გადაგვატანინა. თითო ლარით შეგროვებული ქველმოქმედება…
ასე არასდროს გამჭირვებია სიტყვების თავმოყრა.
ჩვეულებრივო ადამიანებო…
ჩვეულებრივი ადამიანები არიან ისინიც, ვინც შოვში პირველივე წუთებში ჩავიდნენ, ფეხებზე ფიცრები მიიკრეს და ტალახში ადამიანებს ეძებდნენ; ჩვეულებრივი ადამიანია ის კაციც, ზურგზე რომ ბავშვი შემოისვა და გაყინულ ტალახს როგორღაც დააღწია თავი; ჩვეულებრივი ადამიანები არიან ის მოხალისეები და აქტივისტები, ვინც თბილისის ივნისის წყალდიდობის შედეგებს ებრძოდნენ და ისინიც, ვინც რაჭაში მოგროვდნენ.
ჩვენ, ჩვეულებრივი ადამიანები ვართ ეს ქვეყანა და ახლაა სწორედ დრო ამაზე სასაუბროდ, ამის მისახვედრად.
ჩვეულებრივო ადამიანებო, დროა!
სიყვარულით,
მაიკო წერეთელი
ჟურნალ OK!-ის მთავარი რედაქტორი
