როგორც ასტროლოგები ამბობენ, 2026 წელი დიდი გადალაგებების დროა. ეპოქა იცვლის რიტმს, ღირებულებები – ფორმას, ხოლო ადამიანი ისევ ცდილობს საკუთარი ადგილის პოვნას სამყაროში, რომელიც ყოველდღიურად უფრო ხმაურიანი და დაჩქარებულია. გლობალური ამბები ჩვენს ყოველდღიურობას რომ განსაზღვრავენ, ეს უკვე ფაქტია. თუმცა ამ უზარმაზარ ორომტრიალში ნამდვილი აწმყო და საკუთარი თავი არ უნდა დაგვავიწყდეს.
აბა, დაფიქრდით – იოლია სხვისი სიტყვების გამეორება, სხვისი აზრებით აზროვნება, სხვისი კარნახით ფიქრი. მაგრამ სად არის ამ დროს „მე“? ნუთუ მთლიანად ჩაყლაპა ინფორმაციულმა მატრიცამ ჩვენი გონება?
იუნგის თქმის არ იყოს, ადამიანი არ ხდება განათლებული იმით, რომ სინათლეს უყურებს, არამედ იმით, რომ სიბნელეს ცნობიერად უმზერს.
იქნებ სწორედ ამ სიბნელეში – ხმაურის მიღმა დარჩენილ სიჩუმეში – იმალება ის პასუხები, რომლებიც ასე გვაკლია.
რამდენიმე დღის წინ მეგობრები ვიხსენებდით კოვიდპანდემიის სიგიჟეებს – დროს, როდესაც ყველაფერი ერთიანად ჩაიკეტა და გაჩერდა. იმ საშინელი სტატისტიკის მიღმა მეორე მხარეც არსებობდა – დაფიქრება.
სამყარომ თითქოს იძულებით გაგვაჩერა და გვითხრა: დაფიქრდი!
და ჩვენც შევჩერდით.
ერთმანეთი დავინახეთ.
ოჯახის წევრები ჩავიხუტეთ და ვიზრუნეთ მათზე.
ზოგმა ვერ იზრუნა.
ზოგი ვერ მოეფერა.
ზოგმა დაინახა.
ზოგი მიხვდა.
ზოგმა დააფასა.
ზოგმა თავი გადაირჩინა.
რამდენიმე თვე იმ მომენტით ვიცხოვრეთ – უშუალო აწმყოთი, სადაც ხვალინდელი გეგმები აღარ არსებობდა და დღევანდელი გახდა მთავარი ღირებულება. როცა ვერ ვცვლით გარემოებებს, გვრჩება ერთი არჩევანი – შევცვალოთ დამოკიდებულება მათ მიმართ.
დღეს, როცა ახალი წელი კარს გვიკაკუნებს, ისევ იგივე კითხვა ისმის: რას ვიტოვებთ და რას ვუშვებთ?
2026 შეიძლება მართლაც იყოს გადალაგებების წელი, მაგრამ ეს გადალაგება, პირველ რიგში, ჩვენში უნდა დაიწყოს. საკუთარ აზრებში. არჩევანებში. ურთიერთობებში. საკუთარ თავთან დიალოგში.
იქნებ ახალი წლის მთავარი სურვილიც ეს უნდა იყოს – კითხვების არ შეგვეშინდეს, სიჩუმეს გავუსწოროთ თვალი და საკუთარ „მე“-ს ხელახლა მოვუსმინოთ.
რადგან სამყაროს გადარჩენა ჩვენგან იწყება.
საკუთარი თავის დაკარგვაც ნამდვილად ჩვენით იწყება.
…და დაბრუნებაც.
სიყვარულით,
მაიკო წერეთელი
ჟურნალ OK!-ს მთავარი რედაქტორი
