ხელოვანს აქვს ნიჭი, რომ თავის ნამუშევრებში კონკრეტული დრო, მოვლენა და ემოცია შემოინახოს. მხატვარ თამარ აბუაშვილის შემოქმედებაში საქართველოს ოკუპაცია ერთ-ერთი მთავარი თემაა. მისი გზავნილი – რუსეთი აგრესორია, უკრაინის ომის შემდეგ უფრო აქტუალური გახდა.
მნიშვნელოვანია, რომ თამარი სხვადასხვა ქვეყანაში ყიდის აღნიშნულ თემატიკაზე შექმნილ ნახატებს, რათა შესული თანხით უკრაინულ არმიას დაეხმაროს.
თამარის შემოქმედებაში აღსანიშნავია ფერების შერწყმა და ტექნიკა, რომლითაც მისი ნახატები გამოირჩევა, ასევე იკვეთება მუსიკის გავლენა და ეზოთერიკით დაინტერესება. მუშაობს მხოლოდ ზეთის საღებავებით, ფენა-ფენა, ეს არის ხანგრძლივი პროცესი. თამარი ფერწერის ერთგულია და მისი ნამუშევრები აბსტრაქტულ ექსპრესიონიზმთან და კონცეპტუალურ ხელოვნებასთანაა დაკავშირებული.
თამარ, როდის დაიწყეთ ხატვა?
რაც თავი მახსოვს, სულ ვხატავ. მიუხედავად ამისა, სამედიცინოზე ჩავაბარე და დავამთავრე. შემდეგ კი მივხვდი, რომ უნდა მეკეთებინა ის საქმე, რაც ყველაზე მეტად მსიამოვნებდა.
ჩემთვის ხატვა არის თავისუფლება, კომუნიკაციის საშუალება სამყაროსთან, მომავალთან… წავედი იქ, სადაც თავისუფლება იყო – თეატრალური მხატვრობის სპეციალობით გავაგრძელე სწავლა სამხატვრო აკადემიაში და საბოლოოდ ისევ ფერწერას დავუბრუნდი.
2000 წლიდან ვმონაწილეობ ჯგუფურ გამოფენებში, აგრეთვე ვაწყობ პერსონალურ გამოფენებს როგორც საქართველოში, ასევე აშშ-ში. მქონდა კონტრაქტი „აგორა“ გალერეასთან 2014-2015 წლებში. ასევე, ფსევდონიმით „თამო“ ჩემი არაერთი ნამუშევარი გამოფენილა „არტ ჰემპტონსა“ და „არტ ექსპოზე“.
საიდან იღებთ ინსპირაციას? რისი თქმა გსურთ თქვენი ნამუშევრებით?
ინსპირაციას ვიღებ ყველაფრისგან, თუმცა უმთავრესი მაინც მუსიკაა, ის ყველაზე მეტად მეხმარება ნამუშევრების შექმნაში. თინეიჯერობის ასაკში ვუსმენდი როკს, – „ნირვანას“… ეს ერთგვარი გზა იყო, საბოლოოდ გამომეხატა ჩემი სათქმელი.
ჩემი ნამუშევრებით ვცდილობ გადმოვცე რეალური მოვლენები, ურთიერთობები და ის დაგროვებული ემოციები, რაც მაწუხებს. ხანდახან ეს ერთგვარი პროტესტია მოვლენების მიმართ, როდესაც სხვას ვერაფერს ვაკეთებ და ამით ვცდილობ გამოვხატო ჩემი აზრი.
ადამიანებს ვაძლევ ფიქრის შესაძლებლობას, აღიქვან ჩემი ნამუშევრების გზავნილი და განიცადონ უჩვეულო ემოციები.
ჩემი აზრით, კონცეპტუალური ხელოვნების ხიბლი იმაშია, რომ ის საშუალებას აძლევს ხელოვანს, გასცდეს ბანალურობას და ორიგინალურად გადმოსცეს იდეა.
ზოგადად, მიმაჩნია, რომ ჩემს ნამუშევრებს დადებითი ენერგეტიკა აქვს. რა თემასაც უნდა ეხებოდეს, ის ადამიანებში აღძრავს სიმშვიდეს, რაც ალბათ იმ ფერების – ნეიტრალური ტონების დამსახურებაცაა, რითაც მე ვხატავ. ჩემი სურვილიც ესაა, ჩემმა ნახატებმა სიმშვიდის და მომავლის იმედის განცდა მოიტანოს.
გვესაუბრეთ რუსეთის აგრესიის თემატიკაზე შექმნილ ნახატებზე…
9 აპრილი იყო პირველი გამოცდილება რუსეთთან… მაშინ პატარა ვიყავი, თუმცა კარგად მახსოვს კადრი – ზღვა ფეხსაცმელი რუსთაველზე და ტანკები ვაკის პარკამდე, ეს შემზარავი კადრები ჩემი მეხსიერებიდან არ ამოდის და, ალბათ, ამან შესაბამისი კვალი დატოვა.
შემდეგ იყო სამაჩაბლო, აფხაზეთი, სამოქალაქო ომი და ყველგან – აგრესორი რუსეთი. სწორედ ამიტომ მას მერე არაერთი ნამუშევარი შევქმენი რუსეთის თემატიკაზე.
ხშირად ვამბობ, რომ რუსეთი ყოველთვის იყო აგრესორი და საბოლოოდ ამაში უკრაინის ომმა დაგვარწმუნა. ამ ომმა ჩემზე ემოციურად ძალიან იმოქმედა, უსუსურად ვიგრძენი თავი, რადგან არაფრის გაკეთება არ შემეძლო და, რა თქმა უნდა, ერთადერთი გზა ჩემთვის ამ ემოციების გამოსახატავად ხატვა იყო.
„მარიუპოლი“ არის ნამუშევარი, რომელშიც მაქსიმალურად ვეცადე გადმომეცა, რას ნიშნავს „რუსული მშვიდობა“.
ზელენსკის ემოციური გამოსვლის შემდეგ, როცა მან მოითხოვა: „ცა ჩაკეტეთ“, შევქმენი ნახატი – ,,ოკუპირებული ცა და ქვევით ცეცხლწაკიდებული პურის ყანა”… მინდოდა ამ ნახატით მეჩვენებინა ის, რასაც იმწუთას დისტანციურად ვგრძნობდი.
27 ნამუშევარი დამიგროვდა რუსეთის თემატიკაზე. პრინციპში, ხელოვანებს ხომ მხოლოდ ეს შეგვიძლია – ისტორიას ჩვენი ნამუშევრებით კონკრეტული მოვლენა შემოვუნახოთ.
სამომავლო გეგმები…
ამჟამად გალერეებიდან სხვადასხვა შემოთავაზება მაქვს. რაც შეეხება ახალ ნამუშევრებს, ჯერ არ შემიძლია სხვა თემაზე გადართვა, რადგან ემოციურად არ ვარ მზად, ომი ჯერაც არ დასრულებულა. ვგრძნობ, რომ ჩემი ნახატებით ჯერ კიდევ ბევრი მაქვს სათქმელი.
web: https://tamoart.me/
insta: https://www.instagram.com/tamo.artist/
ტექსტი: სოფიო მალანია
ფოტო: ალექსანდრე ყოჩაშვილი
