PSP – ჩემი ოჯახის აფთიაქი, საქართველოს ფარმაციის ლიდერი, ხარისხის გარანტი, ევროპული ღირებულებების მქონე კომპანია წარმოგიდგენთ ევროპულ ისტორიებს.
თანამედროვე სამართალში აქტუალურია ნაფიც მსაჯულთა ცნება. თუმცა თუ საქართველოს ისტორიას გავიხსენებთ, მაშინ ფშავ-ხევსურები, თუშები და მთიულები განსაკუთრებულად დემოკრატები ყოფილან, რადგან ისტორიული ცნობებით, ამ ადგილებში, ნაფიც მსაჯულთა ინსტიტუტის ჩანასახი მე-10 საუკუნიდან ჩნდება…
როცა ევროპა ფემინიზმზე მსჯელობს და საერთაშორისო წამყვანი ინსტიტუტები საზოგადოებრივ ცხოვრებაში ქალის როლის გაზრდას არაერთ გრძელვადიან სამუშაოებს უძღვნიან, ჩვენთან ქალის ჩართულობა და როლი ისეთივე ძველია, როგორც თემის სასამართლო, რაც მთიელთა ნაფიცი მსაჯულების სასამართლოს მოსამართლეობით მტკიცდება.
თუშეთში, სოფელ დართლოში, ახლაც შემონახულია უნიკალური არტეფაქტი – 12 ნაფიცი მსაჯულის სასამართლოს სახით, სადაც 12 მდინარის ქვის სავარძელია და იქ სასამართლო იმართებოდა. თუშეთში ლეგენდად დარჩა წოვათიდან მოსული დევდრის ანთას ქალი, რომელიც XVII საუკუნის მიწურულს 10 წლის განმავლობაში დართლოს სასამართლოს თავბჭე იყო. „უჭკვიანესი და მჭევრმეტყველი რომ არ ყოფილიყო, სასამართლოს არავინ ანდობდა, თანაც წარმომავლობასაც ხომ აქვს მნიშვნელობა? ის თუშეთის გმირის − დევდარაიძის ქალი იყო. მამამისმა ლეკებს შეაკლა თავი“, – იხსენებს ისტორიკოსი ნუგზარ იდოიძე.
საბჭოში განიხილებოდა ყველა საჭირბოროტო, სოფლისთვის მნიშვნელოვანი და მომრიგებლური საკითხი. დაუმორჩილებლობა ღვთის გმობის ტოლფასი იყო. თუ ნაფიც მსაჯულებს მოსარჩლესა ან ბრალდებულში ეჭვი ეპარებოდათ, მაშინ მათ ხატის კარის ჯვარზე ან წინაპრის საფლავზე დააფიცებდნენ. არა მარტო დართლოში, ზოგადად, თუშეთში სასამართლოს სასიკვდილო განაჩენი არ გამოჰქონდა.
ყველაზე მძიმე სასჯელი სოფლიდან და თემიდან განკვეთა იყო. თუმცა, დასჯილს უფლება ეძლეოდა, წლების შემდეგ სოფლისთვის დაბრუნების თხოვნით მიემართა.
