ჩვენი სტუმარი ბევრი მკითხველისთვის ძალიან საყვარელი, ნიჭიერი და გამორჩეული მომღერალია, რომლის ხმასაც მილიონში გამოარჩევთ − სტეფანე მღებრიშვილი.
პროფესიით ისტორიკოსმა სტეფანემ, რომელსაც ფართო საზოგადოება ისტორიისგან სრულიად განსხვავებული და საოცრად ჰარმონიული სფეროდან იცნობს, ხელოსნობისა და კულინარიის უნარები ბოლო პერიოდში, კარანტინის რეჟიმში შეიძინა, თუმცა თავად ამბობს, რომ ამ მიმართულებით არცთუ დიდი ნიჭით გამოირჩევა. გამოუსწორებელ ოპტიმისტს, რომელიც ადამიანებში ყველაზე მეტად გულწრფელობას აფასებს, ხოლო სიყალბესა და ქედმაღლობას ვერაფრით ეგუება, მიაჩნია, რომ თავად სრულიად ჩვეულებრივი ადამიანია, ოდნავ მძიმე ხასიათით. თუ გაინტერესებთ, კიდევ რაზე ესაუბრა სტეფანე ქართულ OK!-ის, გთავაზობთ მასთან ჩაწერილ ექსკლუზიურ, ვრცელ ინტერვიუს.
რომ არა მომღერალი, ვინ იქნებოდა სტეფანე?
პატარა რომ ვიყავი, ვოცნებობდი ექიმობაზე, რადგან შინ ბევრი ექიმი მყავს. შემდეგ დავამთავრე სკოლა და 1990-იანების მძიმე პერიოდში მიწევდა ჯარში წასვლა, როდესაც იქ ძალიან ცუდი პირობები იყო. სწორედ ამ დროს გამოცდები ჩავაბარე ისტორიის ფაკულტეტზე. რამდენად კარგი ისტორიკოსი გამოვედი, ვერ გეტყვით, მაგრამ დღემდე ძალიან მაინტერესებს ეს სფერო − დოკუმენტურ-ბიოგრაფიული მასალები, ევროპული ქვეყნების ისტორია, ომები, ქვეყნების პირველი პირები და მათი ცხოვრება, ისტორიები, სტრატეგიები.
გარდა ამისა, შეიძლებოდა გავმხდარიყავი ხელოსანი. აი, პანდემიის დროს დამჭირდა და დავიწყე ხელოსნობა, მაგრამ ვერ ვიტყვი, რომ დიდად ნიჭიერი ვარ ამ მიმართულებით. საჭმელების მომზადებაც დავიწყე.
თვისებები, რომელთა გამო ადამიანს პატივს სცემთ და პირიქით − რომელი თვისება გაღიზიანებთ?
პირველი, რასაც ვაფასებ, ეს არის გულწრფელობა. შესაძლოა ადამიანს ჰქონდეს მძიმე ხასიათი, მაგრამ გულწრფელი იყოს. ის, რაც ჩემთვის მიუღებელია, ეს სიყალბეა. უკვე 40 წლის ვარ და მაქვს იმის საშუალება, იოლად გავფილტრო ადამიანები. არაფრით არ შემიძლია ყალბ ხალხთან ურთიერთობა. ასევე მათთან, ვისაც საკუთარ თავზე დიდი წარმოდგენა აქვთ და მიაჩნიათ, რომ სამყაროს მათ წინაშე ვალი აქვს. მოლოდინი აქვთ, რომ ყველა მათ უნდა ეთაყვანებოდეს. ქედმაღალ ადამიანებს ვერ ვგუობ. ჩემი მეგობრები არიან ისეთები, როგორსაც ვაფასებ − ნამდვილები.
რაშია ადამიანის ბედნიერება? რაშია თქვენი ბედნიერება?
ყოველწუთიერ ცხოვრებაში. და მადლობა ღმერთს, ეს უნარი არასოდეს დამიკარგავს, მიუხედავად ჩემი ცხოვრების ძალიან მძიმე პერიოდებისა. მე ისევე, როგორც ბევრ ადამიანს, უამრავი პრობლემა მქონია, ურთულესი ცხოვრება მაქვს გამოვლილი, მაგრამ ბედნიერების შეგრძნება არასოდეს დამიკარგავს. განსაკუთრებით ახლა, როცა შვილი მყავს. ბედნიერებისთვის მთავარია, ბავშვები და ჩვენ გარშემო ადამიანები იყვნენ კარგად, ჯანმრთელად, სხვა დანარჩენი მოგვარებადია. ბედნიერების გასაცნობიერებელად არ მაქვს განსაკუთრებული მოთხოვნილებები ან ამოჩემება. ყოველი წუთი ბედნიერებას მანიჭებს.
შორეულ მომავალს გეგმავთ?
სიბერეს ასე ვხედავ: თუკი მექნება იმდენი დანაზოგი, რომ სადმე, სოფელში ვიყიდო დიდი ტერიტორია და იქ მშვიდად ვიცხოვრო, ეს ბედნიერება იქნება. მარტო ყოფნა, საკუთარ თავთან მარტო დარჩენა ჩემთვის კომფორტის ზონაა, ხშირად სამოგზაუროდაც წავსულვარ მარტო და ეს ძალიან მსიამოვნებს. ამიტომაც ჩემს სიბერეს ასეთად ვხედავ. კონკრეტული გეგმები არ მაქვს. ხომ იცით, ადამიანი გეგმავს, გეგმავს და მერე პირიქით ხდება.
ოპტიმისტი თუ ხართ?
ძალიან ოპტიმისტი ადამიანი ვარ.
დაბოლოს, შეეცადეთ ერთი წინადადებით დაახასიათოთ საკუთარი თავი.
რა რთულია ამ შეკითხვაზე პასუხის გაცემა… ჩვეულებრივი ადამიანი ვარ, სრულიად ჩვეულებრივი.
ეს თავმდაბალი კაცის პასუხია.
არ ვიცი მიზეზი, რატომ არ უნდა ვიყო თავმდაბალი. ამას რომ აღნიშნავენ ხოლმე, ვერ ვხვდები, რატომ არ უნდა იყოს ასე?.. ჩვეულებრივი, ტიპური ადამიანი ვარ, ცოტა მძიმე ხასიათით. ზოგისთვის ალბათ კარგი ვარ, ზოგისთვის შესაძლოა − ცუდი.
ტექსტი: თაკო გვაზავა / OK! არქივი
ფოტო: ლაშა ღუღუნიშვილი
