ჩვენი რუბრიკის #OK! ჭიქა ყავასთან სტუმარია თანამედროვე ეპოქის ერთ-ერთი გამორჩეული და დასამახსოვრებელი ფოტოების ავტორი ნათელა გრიგალაშვილი. იგი #OK-თან ინტერვიუში ისაუბრებს ფოტოგრაფიაზე, ბავშვობის მოგონებებზე, სოფელზე, ცხოვრებისეულ მომენტებსა და სხვა მრავალ საინტერესო თემაზე.
მომენტი, როდესაც ობიექტივს პირველად გაუსწორეთ თვალი…
საერთოდ მე მინდოდა, მემუშავა კინოში. ბოლომდე გაცნობიერებული არ მქონდა, მაგრამ მინდოდა კინო გადამეღო, როგორც რეჟისორს, როგორც ოპერატორს. იმისთვის, რომ მესწავლა ოპერატორობა, ვიცოდი, რომ ფოტოგრაფია უნდა ჩამებარებინა, ამიტომ დავიწყე ფოტოგრაფიის შესწავლა. კამერა ასე ავიღე ხელში და ძირითადად ვიღებდი ჩემს მეგობრებს. მერე აღმოვაჩინე, რომ ფოტოგრაფია ძალიან შემიყვარდა და დავრჩი ამ სფეროში.
მოგვიყევით პირველი პროფესიული ფოტოების შესახებ…
მე სოფელში დავიბადე და გავიზარდე. როცა სკოლა დავამთავრე, ჩამოვედი ქალაქში სასწავლებლად. შემდეგ როგორც ხდება ხოლმე, დავრჩი, კიდევ მინდოდა მესწავლა,მაგრამ მთელი ეს პერიოდი მუდმივად მენატრებოდა სოფელი. როცა კამერა ავიღე ხელში, წავედი ჩემს სოფელში და დავიწყე იქ გადაღება. ამით მონატრებას ვივსებდი იმ ადგილების, სადაც მე გავიზარდე. დღესაც ვფიქრობ, რომ ყველაზე მნიშვნელოვანი არის ის ფოტოები, რომელსაც ჩემს სოფელში ვიღებდი…
რატომ იღებთ ძირითადად სოფლებში არსებულ სიტუაციებს და არა ქალაქს?
საერთოდ ვფიქრობ, რომ ქალაქში ბევრი რამ არის საინტერესო, საინტერესო ადამიანები, თემები, მაგრამ გეტყვით მე რატომ არ ვიღებ. როგორც უკვე აღვნიშნე, მე სოფელში დავიბადე, გავიზარდე და რაღაცით ყოველთვის მიზიდავს რეგიონების ცხოვრება, ის ადამიანები, ვინც ახლოს არიან ბუნებასთან, იქ, სადაც ძალიან სწრაფად იცვლება ცხოვრება. ამიტომ, როდესაც ვფიქრობ ხოლმე რატომ რეგიონში, ალბათ ბავშვობაც მეძახის, ალბათ უფრო ახლოსაა ჩემთან ეს თემა და მიყვარს კიდეც.
როგორი ბავშვობა გქონდათ?
ჩემი ბავშვობა იყო ძალიან კარგი, ძალიან ლამაზი, მშვიდი. ვცხოვრობდით ტყის პირას და დიდად ბავშვებთან თამაშით არ ვიყავი გატაცებული, ჩემს სამყაროში ვცხოვრობდი. ახლაც ძალიან ხშირად მივდივარ ხოლმე ჩემს სოფელში და რაღაცნაირად ჩემს ბავშვობაში ვბრუნდები.
რატომ მაღალმთიანი აჭარა?
პირველად მაღალმთიან აჭარაში ჩავედი 2014 წელს და როდესაც შევხედე იმ გარემოს, შევხვდი იმ ადამიანებს, ვთქვი, რომ აუცილებლად დავბრუნდებოდი. ის არის ადგილი, რომელიც მე მეძახის. იქ არის ლამაზი ბუნება, მაგრამ ჩემთვის ძალიან განსაკუთრებულები არიან ადამიანები, რომელიც მაღალმთიან აჭარაში მხვდებიან. როდესაც ვხვდები უცხო ადგილას, აუცილებლად გამომელაპარაკებიან, უკვირთ ვინ არის ქალი ფოტოაპარატით ხელში. ყოველთვის მეუბნებიან ერთ რამეს: „შემოდი ჩვენთან მშიერი არ იყოო, ცოდვა არ დაგვადო, მშიერი არ წახვიდე აქედანო“. ჩემზე ეს ძალიან მოქმედებს.
ჯერ ეცნობით გარემოს თუ რაც მოგეწონებათ იმ მომენტშივე იღებთ?
მე არ ვარ ის ფოტოგრაფი, რომელიც მიდის და მაშინვე იწყებს ფოტოების გადაღებას, სიტუაციას გააჩნია. ძირითადად მიყვარს, როდესაც ადამიანებთან დიდ დროს ვატარებ, იმ გარემოში, სადაც უნდა გადავიღო. ცნობისმოყვარე ვარ, მაინტერესებს რა სწყინთ, რა უხარიათ. ჩემთვის მნიშვნელოვანი არ არის პირველი კადრი იყოს, ჩემთვის უფრო მნიშვნელოვანია სიღრმეში ჩავიდე იმ ადამიანების, რომლებსაც ვიღებ. ამიტომ არის ჩემი პროექტები ხანგრძლივი.
მოგონება, რომელიც პროფესიულ საქმიანობას უკავშირდება…
ერთხელ ერთი კაცი მეჩხუბა ჯავახეთში. ის შორიდან მოდიოდა ცხენით და რომ მოვიდა, მეჩხუბა რატომ გადამიღეო. ავუხსენი, რომ არ გადამიღია მისთვის, უბრალოდ ვიღებდი და კადრში შემოვიდა. ძალიან მეწყინა და განვიცადე. რომ მიდიოდა, რაღაც დროის შემდეგ ისევ უკან დაბრუნდა და ბოდიში გადამიხადა ცუდ ხასიათზე წამოვედი სახლიდანო. ამიტომ მივხვდი,რომ ადამიანზე არ უნდა გაბრაზდე, ყველას თავისი ცხოვრება აქვს და შენ ამ დროს დგახარ და კამერით იღებ…
რომელი უნარი გეხმარებათ იმაში, რომ იყო საუკეთესო ფოტოგრაფი?
ცნობისმოყვარე ვარ, ძალიან მაინტერესებს ის, რასაც ვიღებ. მე იმის გადასაღებად არ მივდივარ, რაც მხოლოდ ფინანსურ კეთილდღეობას მომიტანს. მე ვიღებ მხოლოდ იმას, რაც მე მაინტერესებს. ყველაზე მთავარი ფოტოგრაფიაში არის ემოცია. ემოციის გარეშე ეს დარჩება ცარიელი კადრები. და ჩვენ რაც მოგვწონს ფოტოგრაფიაში, სწორედ ეს არის ემოცია…
