სანამ „ბესტსელერებს“ AI ჩვენზე უკეთ დაწერს, სანამ ინფორმაციული მატრიცა ბოლომდე შეგვისრუტავს, ჩვენ რეალურ ლიტერატურაზე გვინდა გესაუბროთ. იმაზე, რაც ხდება დღეს, აქ, გვერდით და ჩვენს თავს.
მე გპირდებით, რომ ჩემს სვეტს Chat GPT-ს არასდროს დავაწერინებ.
ჩემი ცხოვრების ამ ხაზზე მაინც მინდა ისეთ რეალობაში ვიცხოვრო, სადაც არ ვიქნები რაღაც ციფრული სამყაროს მონა, სადაც მექნება რეალური შეგრძნებები და რეალური ფასეულობები.
მეშინია ტოტალური გაციფრულების? არა. ეს გარდაუვალია.
მზად ვარ ამისთვის? არა, რადგან არ მომწონს.
მაქვს არჩევანი? მგონი, არა.
დიახ, ზუსტად იმ ზღვარზე ვართ, ოცი წლის წინანდელ შეთქმულებს თეორიებში მსოფლიო კონტროლს რომ ვუწოდებდით, მაგრამ ჩიპების გარეშე, თავად, ნებაყოფლობით გადავეშვით ამ ოკეანეში, შუაგულში, სადაც ნაპირი არ ჩანს. ცუდად ჟღერს, მაგრამ ფაქტია, ინდივიდის ღირებულებას ციფრული სამყარო განსაზღვრავს.
მაინც ვხედავ და მომწონს ის, რომ წიგნი, რეალური განცდები და შთაბეჭდილებები ვერ ჩანაცვლდება, ეს აქსიომაა და სწორედ ამიტომ, ზაფხულის დასაწყისში გთავაზობთ „საზაფხულო საკითხავს“ – რეალური ადამიანების მიერ ნაფიქრ, ნაგრძნობ და გადმოცემულ ტექსტებს.
მადლობა გამომცემლობა „პალიტრა L“-ს იმისთვის, რომ უკვე ოცი წელია უზარმაზარ არჩევანს გვთავაზობს.
გახსოვდეთ მარტივი ჭეშმარიტება: ინტერნეტი ხელსაწყოა, არა მიზანი – ინტერნეტი უზარმაზარი რესურსია, მაგრამ ის არ ანაცვლებს პირად გამოცდილებას, ურთიერთობებს, ემოციებსა და რეალურ ცხოვრებას. ცოდნას გუგლით ვერ შეიძენ – ინტერნეტი იძლევა მხოლოდ სწრაფ პასუხებს, მაგრამ ეს არ არის აზროვნება. ადამიანური ურთიერთობები რეალურ ცხოვრებაში ყალიბდება – მეგობრობა, სიყვარული, თანაგრძნობა – ეს ყველაფერი შთაბეჭდილებების, ემოციებისა და პირადი კონტაქტის გარეშე არ ვითარდება.
რედაქტორის არჩევანი:
„მარო მაყაშვილის დღიური“
დავით გაბუნია – „თეთრი მაგნოლია“
ფრედრიკ ბაკმანი – „და ყოველ დილით სულ უფრო და უფრო გრძელდება გზა შინისკენ“
ტეილორ ჯენკინს რეიდი – „დეიზი ჯოუნსი და ექვსეული“
კაზუო იშიგურო – „არასოდეს გამიშვა“
ელიზაბეტ სტრაუტი – „ოჰ, უილიამ!“
სიყვარულით,
მაიკო წერეთელი
ჟურნალ OK!-ს მთავარი რედაქტორი
