ფერადი კედლები, პალმის ხეები და ზღვის სანაპირო, მეტწილად საუკუნის ყველაზე პოპულარული და დაფასებული პოსტმოდერნისტი ესპანელი არქიტექტორის − რიკარდო ბოფილის სახელს უკავშირდება. შეიძლება ითქვას, რომ მისი ნამუშევრები ერთდროულად რთულიცაა და მარტივიც. ისინი სრულიად განსხვავებულ ამბებს გვიყვება. მინიმალიზმის მოყვარული არქიტექტორისთვის ერთი ფერის რამდენიმე ტონალობა, გეომეტრიული ფიგურები და ეგზოტიკური აურაა დამახასიათებელი.
რიკარდო ბოფილი 1939 წლის 5 დეკემბერს ბარსელონაში დაიბადა. სავარაუდოა, რომ მისი პროფესიის არჩევა მისსავე მშობლების გავლენით იყო განპირობებული, რომლებიც არქიტექტურის განხრითაც მუშაობდნენ. მშობლებისგან მიღებული ინსპირაციით, ბოფილმა გამოცდები ბარსელონას უნივერსიტეტის არქიტექტურის სკოლაში ჩააბარა, ფრანცისკო ფრანკოს რეჟიმთან დაპირისპირების გამო კი ჟენევაში გამგზავრება მოუხდა. მან სწორედ იქ გააგრძელა განათლების მიღება.
1963 წელს რიკარდო ბოფილმა Taller de Arquitectura (არქიტექტურის სახელოსნო) დააარსა, რომელიც ტრადიციული ევროპული არქიტექტურისგან რადიკალურად შეცვლილი მიდგომებით გამოირჩეოდა, 1970-1980 წლებში კი პოსტმოდერნიზმის ძიებების ნათელ მაგალითად იქცა. არქიტექტურის სახელოსნოს ბოფილი დაახლოებით 50 წელია სათავეში უდგას. ამ დროის განმავლობაში მან ათასამდე პროექტი განახორციელა მსოფლიოს 50 ქვეყანაში, პროცესი კი დღემდე გრძელდება. ბოფილის შემოქმედება მხოლოდ არქიტექტურა არაა − ეს მრავალი სფეროდან აღებული შთაგონების ერთიანობაა, რაც ისედაც კარგად ჩანს მის ნამუშევრებში.
უამრავი საერთაშორისო ჯილდოს მფლობელი არქიტექტორი დღესდღეობით პოსტმოდერნისტული არქიტექტურის სულისჩამდგმელად იწოდება. და მართლაც, მისი შემოქმედება სწორედ ამის დასტურია.
