შვილებს მოაქვთ სულ სხვა ემოცია ჩვენს ცხოვრებაში. ისეთი, როგორიც აქამდე არასდროს გვიგრძნია. რაღაც უცნაური აღმაფრენის, აუწონავი სიყვარულის, ამოუხსნელი შიშის და უზომო პასუხისმგებლობის. ჰო, შიში ბუნებრივია – არ იცი, ყველაფერს სწორად აკეთებ თუ არა, როცა ამხელა პასუხისმგებლობა დაგეკისრა და ახალი ადამიანის მომავალი ჩაგებარა. მხოლოდ მომავალი კი არა, შენ უნდა გამოძერწო მისგან ადამიანი, ამ სიტყვის სრული მნიშვნელობით, ნამდვილი ადამიანი, უანგარო სიყვარულით, უპირობო სიკეთით და სამართლიანობის შეგრძნებით აღსავსე. ვინ იცის ეს როგორ გამოგივა, მაგრამ შენ უნდა გააკეთო ყველაფერი. ბავშვის უფლებაც ესაა: ტკბილი ოჯახური გარემო, სადაც დედას და მამას უპირობოდ უყვართ და ყველაფერს აკეთებენ მისი ბედნიერებისთვის. მაშ ასე, ვსაუბრობთ რუსკა მაყაშვილთან, მშობლობაზე…
დედობამდე და დედობის შემდეგ… არის თქვენში, როგორც ადამიანში, შინაგანი ცვლილებები?
ყველაფერი იმდენად შეიცვალა, რომ დედობამდე როგორი იყო ჩემი ცხოვრება, აღარც კი მახსოვს. პასუხისმგებლობა გემატება, ყველაფერზე გეცვლება შეხედულება, ცხოვრების წესს იცვლი, სამყაროსაც სულ სხვაგვარად აღიქვამ. მოკლედ, ყველაფერს ცვლის შვილი.
მშობლობა − არის თუ არა ეს უპირველესად უდიდესი პასუხისმგებლობა?
კი, იმხელა პასუხისმგებლობაა, რომ იმის იქით რა არის, არც კი ვიცი, მაგრამ ეს პასუხისმგებლობა თან იმდენად სასიამოვნოა, მზად ხარ „შეეჭიდო“.
როგორც დედას, ხშირად გაქვთ შეკითხვები საკუთარ თავთან?
რა თქმა უნდა. ყველა დედის შიშები და ფიქრებია, სწორად ვაკეთებთ თუ არა რაღაცებს და როგორ ვიღებთ გადაწყვეტილებებს.
მეორე შვილი − კიდევ ახალი სხივი ბედნიერების. როგორ უმკლავდებით ორივეს?
დიახ, ნამდვილად უფრო მეტი ბედნიერებაა და უფრო დიდი პასუხისმგებლობაც. უკვე ორზე ფიქრობ − რაიმე არ ეტკინოთ, რაიმე არ ეწყინოთ და სხვ. გამკლავებით ვუმკლავდებით მე და სანდრო. არ მინდოდა ძიძა მყოლოდა და ყველაფერს ჩვენ ვაკეთებთ. როცა მე არ მცალია, სანდროს სცალია. როცა მას არა − მე. თუ ორივეს არ გვცალია, მაშინ ბებიებს სცალიათ. ჩემი ამოცანა იყო, ძიძის გარეშე გამეზარდა ბავშვები და ჯერჯერობით ვუმკლავდები.
უფროს შვილს ეჭვიანობის მომენტები ხომ არ ჰქონია?
კი, ჰქონდა. ახლაც ნერვიულობს და განიცდის, მაგრამ ეს ხომ ნორმალური პროცესია. ბოლო დროს შეუყვარდა კიდეც, მაგრამ მაინც ძალიან ეჭვიანობს. ჩვენ ვცდილობთ ეს ყველაფერი შევუმსუბუქოთ, სწორად ვეკონტაქტოთ, ავუხსნათ და გავუგოთ, იმიტომ, რომ ჩვენ კარგად გვესმის რამდენად რთულია მისთვის, როცა იყავი ერთი და უცებ ვიღაცას უნდა გაუყო დედა და მამა.
ყოფილა ისეთი რამ, როდესაც თეორიულად იცოდით და პრაქტიკაში არ გამოგადგათ?
ხშირად ხდება ხოლმე ასე. მე რატომღაც ასეთი გზა ავირჩიე: პირველი შვილი რომ გამიჩნდა, რაღაცებს მარტივად შევხედე. მთავარი იყო ბავშვის კომფორტულად ყოფნა და აქედან გამომდინარე ვიღებდი გადაწყვეტილებებს. ვფიქრობდი ბავშვის კომფორტზე და არა ჩემს კომფორტზე. შესაბამისად, ყველაფერს ამის მიხედვით ვაკეთებდი.
მნიშვნელოვანი რჩევა, რომელიც თქვენი გამოცდილებით უნდა გაითვალისწინოს ყველა მშობელმა…
ბავშვი არის ყველაზე გულწრფელი და ამიტომაც მოუსმინეთ თქვენს შვილებს. თუ ჩვენ − მშობელი და შვილი ერთმანეთს მოვუსმენთ, იდილია შეიქმნება და ყველაფერი გადასარევად იქნება.
დაბოლოს, რა სურთ ბავშვებს?
რომ მათი მშობლები მათთან იყვნენ. არ აქვს მნიშვნელობა, რამდენ ხანს ხარ მათთან, მთავარია იყო ხარისხიანად: ეთამაშო, ბევრი ესაუბრო. მთელი დღე ბავშვის გვერდით ყოფნას და მის სამყაროში არყოფნას არ აქვს აზრი. შეიძლება ხუთი წუთი იყო ბავშვთან და ბოლომდე მისით გარემოცულმა გაცილებით პროდუქტიული ურთიერთობა მიიღო.
ფოტო: მაკა მეგრელიძე
პროექტის ავტორი: ნიკა გომართელი
ვიზაჟი: თეონა თხელიძე
ჩაცმულობა: LENAME
