მსოფლიოს ყველა ქალაქს საკუთარი სიმბოლო და ღირსშესანიშნაობა აქვს და გამონაკლისი არც დიდი ბრიტანეთის დედაქალაქია, თუმცა ლონდონის სავიზიტო ბარათი მხოლოდ ბიგ-ბენი ან უესტმინსტერი კი არა, წითელი სატელეფონო ჯიხურებიცაა.
ლონდონური ჯიხურების ისტორია XX საუკუნის დასაწყისიდან იწყება. მის პირველ მოდელებს ბეტონისგან ამზადებოდნენ, თეთრად ღებავდნენ და წითელ კარს აბამდნენ, თუმცა ლონდონის მუნიციპალიტეტში თეთრ-წითელი ჯიხურები არ მოსწონდათ, ამიტომ კონკურსის გზით მათი ჩანაცვლება გადაწყვიტეს. 1923 წელს გაიმართა კონკურსი, სადაც სერ გაილს გილბერტ სკოტის არტ-დეკოს სტილში შესრულებულმა K2 მოდელმა გაიმარჯვა.
სერ გაილსის პროექტი პირველი მოდელისგან სახურავის სილუეტითა და ფანჯრების რაოდენობით განსხვავდებოდა, თუმცა მთავარი განსხვავება ფერი იყო — სწორედ სკოტს მოუვიდა თავში იდეა, რომ ჯიხური ერთ ფერად შეეღებათ. თავიდან ჯიხურების ვერცხლისფრად შეღებვას აპირებდნენ, მაგრამ ხელისუფლებამ არჩევანი მკვეთრ წითელზე გააჩერა. ასე გამოჩნდნენ ლონდონის ქუჩებში K2 მოდელის ჯიხურები.
წითელი ფერის არჩევას სულ მცირე, ორი მიზეზი ჰქონდა. 1. პრაქტიკულობა — ლონდონის წვიმიან და ნისლიან ამინდში ნაცრისფერი ან ვერცხლისფერი ჯიხურები უბრალოდ დაიკარგებოდა. (ამავე მიზეზით შეღებეს ლონდონის ორსართულიანი ავტობუსები წითლად). 2. წითელი ფერი ბრიტანეთთან, მის დროშასთან და სამხედრო ფორმასთან ასოცირდება.
K2-ის შემდეგ ლონდონის ქუჩებში სატელეფონო ჯიხურების კიდევ სამი მოდელი გამოჩნდა. 1935 წელს მეფე გიორგი V-ის ტახტზე ასვლის 25 წლის იუბილესთან დაკავშირებით კი K6 მოდელი შეიქმნა, სწორედ ის, რომელიც დღემდე ლონდონის ქუჩების ნამდვილ სიმბოლოდ ითვლება.
ახალი მოდელი წინამორბედებთან შედარებით, პატარა ზომის იყო, შესაბამისად, მისი დამზადება გაცილებით ნაკლები დაჯდა. ამან ხელისუფლებას საშუალება მისცა, რომ სატელეფონო ჯიხურები არა მხოლოდ ლონდონში, არამედ ბრიტანეთის სხვა ქალაქებშიც დაეყენებინა. მალე ქვეყანაში ჯიხურების რაოდენობა თითქმის გეომეტრიული პროგრესიით გაიზარდა: თუ 1935 წელს მათი რაოდენობა 19 ათასი იყო, ხუთ წელიწადში 35 ათასს აღწევდა, ხოლო 1980 წლისთვის მთელ ქვეყანაში 73 ათასამდე გაიზარდა.
ბუნებრივია, სმარტფონების მასობრივად გამოსვლის შემდეგ ჯიხურებზე მოთხოვნილება შემცირდა, ამიტომ რამდენიმე წლის წინ „მორალურად მოძველებული“ ჯიხურების აღების და მათ ნაცვლად wi‑fi და USB‑პორტებით აღჭურვილი ჯიხურების დადგმა გადაწყვიტეს, თუმცა მოგვიანებით, ხელისუფლებამ გადაწყვეტილება შეცვალა. ათწლეულებია, რაც ეს ჯიხურები „ნისლიანი ალბიონის“ სიმბოლოდ იქცა, გონიერი ადამიანები კი სიმბოლოებს არ ებრძვიან. გარდა ამისა, აღმოჩნდა, რომ წითელი ჯიხურები გასაჭირში მყოფი მოქალაქეებისთვის სამაშველო სამსახურთან დაკავშირების ერთ-ერთი საშუალებაა — მარტო 2020 წელს სატელეფონო ჯიხურებიდან ბრიტანეთის სამაშველო სამსახურში 150,000 ზარი შევიდა.
გარდა ამისა, რეგიონებში მდებარე ჯიხურებს სხვადასხვა ახალი დანიშნულება დაემატა: ზოგან ისინი წიგნების საცავად იქცნენ, ზოგან ყავის აპარატებად, ზოგან კი სხვადასხვა მოწყობილობის დასამუხტ სადგურებად.
