„სადა ხარ, ღმერთო?“ − ეს შეკითხვა ბევრჯერ მაქვს ამოკითხული გრიგოლ რობაქიძის რომანში „ჩაკლული სული“, რომელიც 1932 წელს დაიწერა და გვაჩვენებდა იმას, თუ რა ხდებოდა სტალინის ეპოქაში. სწორედ ამ რომანის გამო აიკრძალა „რობაქიძე“, რომელმაც ცხოვრება ქვეყნიდან შორს − ემიგრაციაში დაასრულა.
დღეს, როცა უკრაინაში უამრავი ბავშვი იღუპება, უამრავი უდანაშაულო სიცოცხლე ეწირება ომს, მთელი მსოფლიო არეულია და არავინ ვიცით რა იქნება ხვალ, თავში სულ ერთი და იგივე შეკითხვა მიტრიალებს: „სადა ხარ, ღმერთო? აბელ-კაენი ხომ ხელახლა კლავენ ერთმანეთს? სადა ხარ, ღმერთო? ჩემს პატარა, დიდებულ ქვეყანაში ადამიანები სიტყვით ვხოცავთ ერთმანეთს, არადა, შენა ხარ სიტყვა − ჩვენ კი ეს სიტყვა ათასგზის გავცვითეთ… სადა ხარ, ღმერთო − როცა ვეღარ ვხედავთ ერთმანეთის გულებს? რატომ არ გვინდა ჩავხედოთ ერთმანეთს თვალებში? გვიშველე, ღმერთო, რამეთუ ვიცით, მრავალჯერ ვცოდეთ, მაგრამ არ გვინდა ამის საზღაურს უდანაშაულო ბავშვები თავიანთი სიცოცხლით იხდიდნენ. მშვიდობა გვაჩუქე, ღმერთო, და ჩვენ ამ მშვიდობის საფასურს − ჩვენი გულებით გადავიხდით. იმიტომ, რომ გვჯერა − სადაც სიყვარულია, იქ ბოროტების ადგილი არსად არაა. გვჯერა, რომ დღევანდელი თუ არა, ხვალინდელი „მზე საქართველოს ისევ მოიტანს“, მაშინ, როცა ერთმანეთს ვაჩუქებთ გულს.
„მომე გული“ – „მომე მამულმა“ შთამაგონა. დამიბრუნეთ ჩემი სამშობლო − დიდსულოვანი, ლაღი, ღირსეული, თავისუფალი და სიყვარულით სავსე საქართველო“. მანამდე კი წაიკითხეთ გულებიან ქართულ-უკრაინულ დროშაზე, რომელზეც მხატვარმა გელა წულაძემ იმუშავა და რომელმაც უნდა მოიტანოს ახალი თავისუფლების ქანდაკება, რომელსაც ხელში გული უჭირავს.
ინტერვიუს გაგრძელება იხილეთ ჟურნალ OK!-ში
ტექსტი: მარიამ გაბედავა
