77 წლისაა და ასაკზე ფიქრისთვის დრო არ რჩება. უამრავი სპორტული მიღწევა და სამეცნიერო ნაშრომია მის ანგარიშზე, ისეთი დატვირთული რეჟიმი აქვს, ოცნებობს როდის დაბერდება, წამოწოლისა და ფილმის ყურების დრო რომ ჰქონდეს. უკვე ემზადება სპორტული ღონისძიებისთვის, რომელშიც 80 წლისამ უნდა მიიღოს მონაწილეობა. ჰენრი კუპრაშვილის ხარისხიანი ცხოვრების ამბები.
ასაკი
50 წლის ასაკის მერე იყო, როცა მსოფლიო მასშტაბის რაღაცების კეთებაზე დავიწყე ფიქრი. 2001 წელს პირველად მივეცი ინტერვიუ CNN-ს და ახლა რომ ვუყურებ ძველ ვიდეოებს, წლების მერე ბევრად ახალგაზრდულად გამოვიყურები. მას მერე საერთოდ აღარ დამჭირვებია წამალი. მამაჩემი 49 წლის ასაკში გულით გარდაიცვალა. ამან ჩემზე ფსიქოლოგიური გავლენა მოახდინა. 90-იანი წლები იყო, ბევრნაირი პრობლემის წინაშე აღმოვჩნდით ძალიან მოუმზადებლები. ამ დროს ეროვნული უშიშროების საბჭოში ვმუშაობდი საინფორმაციო ანალიტიკური სამსახურის უფროსად. ძალიან მაწუხებდა ჩემი ხალხის სასოწარკვეთილი მდგომარეობა და გადავწყვიტე რამე ისეთი გამეკეთებინა, რაც ხალხს ამ მდგომარეობას შეუმსუბუქებდა. გადავწყვიტე მეჩვენებინა ყველასთვის, რომ რაც არ უნდა შეგკრან, როგორც არ უნდა შეგზღუდონ, შენ მაინც უნდა გაცურო და სასოება არ უნდა დაკარგო. მაშინ გამახსენდა ხელფეხშეკრული ცურვა რომ მასწავლა ლევან ბაბუამ ანაკლიაში. მაშინ ეს მართლა წარმოუდგენელი ამბავი იყო. 12 კილომეტრი ვიცურე 3 საათსა და 15 წუთში. ეს კაცობრიობის ისტორიაში პირველად ხდებოდა, თანაც ამხელა სრუტე გადავცურე, ორ კონტინენტს – ევროპასა და აზიას შორის. დიდი გამოხმაურებაც გამოიწვია – მსოფლიოს ყველა მედიამ გააშუქა. ეს იყო ჩემთვის მაშინ მოტივაცია, ხალხისთვის მეჩვენებინა, რომ რაც არ უნდა რთულ ვითარებაში იყო, მაინც უნდა იმოძრაო და მაინც გამარჯვებაზე იფიქრო. იმ დროს გინესის რეკორდზე სულ არ მიფიქრია. მერე უკვე ჩავერთე მთლიანად ამ სპორტში, მერე გავხდი მსოფლიო ჩემპიონი. თუ ივარჯიშებთ, თქვენც გააკეთებთ. ეს მოტივაციაზე, სურვილსა და ნებისყოფაზეა დამოკიდებული. 80 წლის რომ გავხდები, ზამთრის ცურვაში ისევ მინდა მონაწილეობის მიღება და ვეცდები, კიდევ გავიმარჯვო. არ ვფიქრობ ასაკზე. ლამაზ ქალს რომ დავინახავ, ახლაც გამირბის თვალი. ახლა მედიცინა ისე განვითარდა, 100 წელსაც შეიძლება მიაღწიოს ადამიანმა.
რეჟიმი
საღამოს 22:30 საათზე უკვე ვიძინებ, თუ კვარაცხელიას თამაში არაა. ძირითადად, დილით ვვარჯიშობ. მიუხედავად იმისა, რომ ბევრ აუზზე უფასოდ შემიძლია ვიცურაო, მაინც ლისის ტბაზე ვცურავ. დავრბივარ, მერე ველოსიპედით სიარული და ბოლოს ცურვა. ახლა არაფრით არ შეიძლება ლისის ტბაზე ცურვის გაცდენა. ტემპერატურის ცვლილებას ხომ უნდა ავყვე, მე ხომ ყველა სეზონზე ვცურავ, ყოველდღე. ორგანიზმი დაბალ ტემპერატურას უნდა შეეჩვიოს. ზაფხულში 2-3 კილომეტრს ვცურავ, ამ სეზონზე – მხოლოდ კილომეტრს. ნოემბერ-დეკემბერში 200-300 მეტრს. როცა ტბა იყინება, ვეღარ ვცურავ, ამიტომ ჩავტეხ ხოლმე, ჩავყურყუმალავდები. ზამთარში კუს ტბაზე ვინაცვლებ, იქ უფრო ადვილია სიღრმის მოძებნა ყინულის ჩასატეხად და წყალში ჩასასვლელად. მე ხომ ზამთრის ცურვაში მივიღე მსოფლიო ჩემპიონატში მონაწილეობა, ამიტომ ეს რეჟიმი ჩემთვის აუცილებელია. თქვენც თუ შეეჩვევით ცივ წყალში ცურვას, ძალიან კარგი იქნება თქვენი იმუნური სისტემისთვის. ყინულჭრილში 4 წუთზე მეტხანს გაჩერება არ შეიძლება, 12 წუთზე სიკვდილი დგება. ისეთი ენერგიით აგავსებთ წყალი, გეგონებათ მთებს გადადგამთ.
ვარჯიშს რომ მოვრჩები, მერე ლექციები მაქვს, დოქტორანტები მყავს, სამეცნიერო შრომებს ვწერ. ძალიან ცოტა თავისუფალი დრო მაქვს. ხანდახან წამიოცნებია, როდის დავბერდები, რომ წამოვწვე და ფილმს ვუყურო. ღმერთმა ჩემთვის ამდენი თავისუფალი დრო არ გაიმეტა, რომ „ვისაჩკაო“. სიკვდილი არ მადარდებს, სანამ ცოცხალი ვარ, მინდა ჯანმრთელი და ბედნიერი ვიყო.
