ჟურნალი OK!-ს სტუმარი ექიმი-სტომატოლოგი თამარ შავაძეა. ბავშვობიდან გადაწყვიტა, რომ ექიმი გახდებოდა, რისთვისაც საკმაოდ ვრცელი და შრომატევადი გზა გაიარა. სტუდენტობის მთელ არდადეგებს დედის – ნათელა გაბაიძის დაფუძნებულ კლინიკაში ატარებდა, სადაც ეხმარებოდა ექიმებს, იყო მათი ასისტენტი და, ფაქტობრივად, ის გამოცდილება, რომლის დაგროვებასაც პრაქტიკული მუშაობის ბევრი წელი სჭირდება, საკმაოდ ადრე დააგროვა. მიაჩნია, რომ თუ ადამიანი გულით მოინდომებს და იშრომებს, აუცილებლად მიაღწევს საწადელს და წარმატებას. მაშ ასე, ბევრი რომ არ გავაგრძელოთ, გთავაზობთ ინტერვიუს, რომელიც ჩვენს სტუმარს უკეთ გაგაცნობთ.
უპირველესად, გაგვეცანით. გვიამბეთ თქვენი საქმიანობის შესახებ.
გახლავართ თამარ შავაძე, ექიმი-სტომატოლოგი (თერაპევტი, ორთოპედი, ქირურგი, ბავშვთა და მოზრდილთა სტომატოლოგი), დავამთავრე თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი, მედიცინის ფაკულტეტი, რეზიდენტურა გავიარე სტომატოლოგიურ კლინიკასა და სასწავლო კვლევით ცენტრ „უნიდენტში“. 2012 წლის დეკემბერში ავიღე ლიცენზია და მას შემდეგ უწყვეტად ვემსახურები პროფესიას.
კლინიკა, სადაც ვმუშაობ, მდებარეობს ბათუმში, დაარსდა 2009 წელს, ქალბატონ ნათელა გაბაიძის (დედაჩემის) მიერ. შეიძლება ითქვას, რომ დედაჩემის დაუღალავი შრომისა და მიზანდასახულობის შედეგია ყოველი ჩემი წარმატება. სტუდენტობისას მთელ არდადეგებს კლინიკაში ვატარებდი, ვეხმარებოდი ექიმებს, ვიყავი მათი ასისტენტი, მივიღე ის გამოცდილება, რომლის დაგროვებასაც პრაქტიკული მუშაობის ბევრი წელი სჭირდება.
სწავლის დასრულების შემდეგ კი დაიწყო ჩემი პროფესიული ცხოვრება. მიზიდავდა ყველაფერი ახალი, თანამედროვე ტექნოლოგიები, ვცდილობდი გამეგო, მესწავლა და მიმეღო ისეთივე შედეგები, როგორსაც უცხოელი კოლეგები გვიზიარებდნენ სხვადასხვა საგანმანათლებლო შეკრებების დროს.
ჩემს ცხოვრებაში იყო რამდენიმე წელი, როცა მუშაობას დილით 6 საათზე ვიწყებდი და გვიან ღამე ვასრულებდი. ვიღლებოდი? რა თქმა უნდა, მაგრამ სასურველი შედეგის მიღება იმდენად სასიამოვნო იყო, დაღლა მავიწყდებოდა. არ ვტოვებდი კონფერენციებს, ვცდილობდი ყველგან წავსულიყავი, სადაც ხელი მიმიწვდებოდა. ყველაზე მთავარი კი არის ის, რომ ჩემს მონდომებას უშედეგოდ არ ჩაუვლია. მტკიცედ მჯერა, თუ ადამიანი გულით მოინდომებს და იშრომებს, ის აუცილებლად მიაღწევს საწადელს.
გაგვაცანით თამარ შავაძე პროფესიის მიღმა, რისი კეთება გიყვართ თავისუფალ დროს?
თავისუფალი დრო იშვიათი ფუფუნებაა ჩემთვის. ყოველთვის სადღაც გავრბივარ, სადღაც მეჩქარება, თითქოს ყველაფერი უნდა მოვასწრო. გადაღლის ფონზე კი ვხვდები, რომ არაფერია დასვენებაზე მნიშვნელოვანი. მიყვარს დილით ადრე ადგომა, გემრიელი საუზმე, ოჯახის წევრებთან ერთად დროის გატარება, მოგზაურობა, ახალი ლამაზი ადგილების აღმოჩენა, ვარჯიში, მეგობრებთან ყოფნა, იშვიათად – არაფრის კეთება და ძილი. პროფესიის მიღმა ვარ ერთი ჩვეულებრივი „გოგო“, რომელსაც ყოველთვის სადღაც ეჩქარება.
რა პასუხისმგებლობებთან ასოცირდება თქვენთვის ექიმის პროფესია?
ზოგადად ჩემთვის პირველი და უდიდესი პასუხისმგებლობაა იყო ადამიანი, გერქვას ადამიანი და არაფერმა დაგაკარგვინოს სახე. ექიმობა კი არის გაასმაგებული პასუხისმგებლობა.
ყოველი ადამიანი საჭიროებს ინდივიდუალურ მიდგომას, თითოეული პაციენტის პრობლემა არის უმნიშვნელოვანესი და გასათვალისწინებელი. პაციენტი უნდა გრძნობდეს, რომ იმ მოცემულ მომენტში ის არის პრიორიტეტული და თქვენ ბოლომდე გესმით მისი. სამწუხაროდ, ექიმს არ ძალუძს, დაეხმაროს ყველა პაციენტს.
როგორია თქვენი სამომავლო გეგმები?
არ მიყვარს არაფრის დაგეგმვა წინასწარ, და არც გეგმებზე საუბარი, ვინაიდან არასდროს ვიცით, რას გვიმზადებს ხვალინდელი დღე, როგორ შეიძლება განვითარდეს მოვლენები და სად შეიძლება აღმოვჩნდეთ მოულოდნელად. გეგმების არევამ კი შეიძლება გამოიწვიოს ხასიათის ცვლილება. შესაბამისად, მე არასდროს ვგეგმავ, მე მიზნებს ვისახავ და ადრე თუ გვიან აუცილებლად ვაღწევ მათ.
ტექსტი: ციაკო ღამბაშიძე
ფოტო: ოლგა რულიკი
