და აი, ზამთრის პირველი თვეც დადგა.
თბილმა, ფერადმა და მზიანმა ნოემბერმა ადგილი დაუთმო დეკემბერს.
ახლოვდება საახალწლო ფუსფუსი, ფასდაკლებები, საჩუქრებზე ზრუნვა.
ახლოვდება დღე, როცა ყველა ცდილობს, მთელი წლის დარდი დაივიწყოს და მომავალ წელს სხვადასხვა ასტროლოგის თუ ფენ შუის სპეციალისტის დარიგებების გათვალისწინებით შეხვდეს.
დეკემბერი ის თვეა, როდესაც ყველას გვახსენდება ჩვენში მიძინებული ბავშვობა და სასწაულების გვჯერა. სწორედ ამიტომ მინდა, ერთი ძალიან კარგი დიალოგი დაგიტოვოთ „პატარა პრინციდან“ − ყველას ზღაპრიდან:
„ადამიანები, − თქვა პატარა უფლისწულმა, − ჩქარი მატარებლებივით დაქრიან, მაგრამ თვითონ არ იციან, რას დაეძებენ. ამიტომაა, რომ მოსვენება დაუკარგავთ და აქეთ-იქით აწყდებიან.
− მაგრამ ამაოდ… − დასძინა შემდეგ.
ჭა, რომელსაც ჩვენ მივაგენით, არ ჰგავდა უდაბნოს ჭას. ჩვეულებრივ, საჰარის უდაბნოს ჭა სილაში ამოთხრილი ორმოა. ეს კი ნამდვილი სოფლური ჭა იყო. მაგრამ ახლომახლო სოფელი არ ჩანდა და თავი სიზმარში მეგონა.
− უცნაურია, − ვუთხარი პატარა უფლისწულს, − ყველაფერი თავის ადგილზეა: გორგოლაჭი, ვედროცა და თოკიც…
მან გაიცინა, ჭასთან მივიდა, თოკი აიღო და გორგოლაჭი დაატრიალა. გორგოლაჭი ისე აჭრიალდა, როგორც ძველისძველი, უქმად დებით დაჟანგული ფლიუგერი.
− გესმის? − თქვა პატარა უფლისწულმა, ჩვენ გავაღვიძეთ იგი და ისიც ამღერდა…
არ მინდოდა, რომ იგი დაღლილიყო.
− მე ამოვიღებ, − ვუთხარი უფლისწულს. შენთვის ეს ვედრო ძალიან მძიმეა.
ნელა ამოვიღე წყლით სავსე ვედრო და ჭის გვიმზე დავდგი. ჯერ კიდევ მესმოდა გორგოლაჭის ჭრიალი, ჯერ კიდევ ტოკავდა ვედროში წყალი და მის ზედაპირზე მზის შუქი ლივლივებდა.
− ეს წყალი მწყუროდა, − თქვა პატარა უფლისწულმა, − დამალევინე.
და მხოლოდ ახლა მივხვდი, რასაც დაეძებდა იგი!
ვედრო ტუჩებთან მივუტანე. მან თვალები მოხუჭა და წყალს დაეწაფა. მაგრამ ეს ჩვეულებრივი სასმელი წყალი არ იყო. ეს წყალი ვარსკვლავებით მოჭედილი ცის ქვეშ გადალახულმა გრძელმა გზამ, გორგოლაჭის ჭრიალმა და ჩემი ხელების ძალამ დაბადა და ახლა საჩუქარივით ეფონებოდა გულს. ბავშვობისას ასე მახარებდა ხოლმე საშობაო საჩუქრები: სანთლების ციმციმი შობის ხეზე, შუაღამის წირვის მუსიკა და ადამიანების ალერსიანი ღიმილი.
− შენი პლანეტის ადამიანებს, − მითხრა პატარა უფლისწულმა, − ერთ ბაღში ხუთი ათასი ვარდი აქვთ… მაგრამ მაინც ვერ პოულობენ იმას, რასაც დაეძებენ.
− ვერ პოულობენ… − დავუდასტურე მე.
− ხოლო ის, რასაც ისინი დაეძებენ, შეიძლება ერთადერთ ვარდში ან ყლუპ წყალში იპოვოს კაცმა.
− მართალია, − ისევ მივუგე მე.
− მაგრამ თვალი ბრმაა. ადამიანი გულით უნდა ხედავდეს…“
სიყვარულით,
მაიკო წერეთელი
ჟურნალ OK!-ის მთავარი რედაქტორი
რედაქტორის არჩევანი:
