1991 წლიდან, ყოველი წლის 3 მარტს, საქართველოში დედის დღე აღინიშნება. 3 მარტს დედაჩემის დაბადების დღეცაა, ამიტომ ეს თარიღი ორმაგად მნიშვნელოვანია ჩემთვის. რამდენიმე დღეა ვფიქრობ, რა დავწერო ისეთი, რაც აქამდე არ თქმულა ან არ დაწერილა. ალბათ ვერაფერს ვერ ვიტყვი ახალს – დედა ყველაზე ლამაზია, ყველაზე კარგია, დედას უპირობოდ ვუყვარვართ, დედა გვასწავლის, დედა ზრუნავს ჩვენზე, დედა ნერვიულობს ჩვენზე, დედას სტკივა და უხარია ჩვენ გამო, დედა მთავარი მოტივატორია ჩვენი, მის პიროვნებას ჩვენი ცხოვრების ხარისხისა და ფსიქოლოგიური მდგომარეობის განსაზღვრაც კი შეუძლია. და ჩვენ, შვილები? გიფიქრიათ, რას ვაკეთებთ ამ დროს? როგორ აღვიქვამთ მის ცხოვრებას? ან როგორ გამოვხატავთ სითბოს მის მიმართ? გამოვხატავთ კი საერთოდ? მინდა გვახსოვდეს, რომ ხანდახან დედებსაც სჭირდებათ ნუგეში, სიყვარული და იმის შეხსენება, რომ „ცოტა დაისვენე, არ დაკარგო შენი პირადი სივრცე, ჩვენ გარეშე წადი, განიტვირთე, დეე, მიყვარხარ!“ – დიახ, დედებსაც გვჭირდება ამის შეხსენება, რადგან ჩვენ, დედები, ვერასოდეს დავაყენებთ შვილებზე წინ ჩვენს თავს. დღეს კი მინდა გაგიზიაროთ ჩემი რესპონდენტების ყველაზე გულწრფელი აზრები მათი ცხოვრების ყველაზე მნიშვნელოვან ადამიანზე – დედაზე.
დანი კეიდია (ნანკა კალატოზიშვილის ვაჟი):
როდესაც სიტყვა „დედა“ მესმის, პირველი, რა ემოციაც მიჩნდება, ეს არის სიყვარული და სითბო. ნანკა არის ძალიან მრავალფეროვანი ადამიანი, ხან მხიარულია, ხან სასაცილო. როცა ის სახლში არ არის, ხშირად ვურეკავ, რომ გავიგო, როდის მოვა. სიტყვას, „მიყვარხარ“, სულ ვეუბნები, თითქმის 24/7ზე. მე ის ძალიან მიყვარს.
ნატალია ყიფშიძე (კრისტი ყიფშიძის ქალიშვილი): ზამთარში, ცივ სახლში ბუხარს რომ აანთებ და ყველა პრობლემა გიქრება, ეგ არის ჩემთვის დედა. სულ სხვანაირ სითბოს მაძლევს და უსაფრთხოების შეგრძნებას მიქმნის. დედაჩემი ძალიან პირდაპირი და მზრუნველია. სითბოს საქციელით გამოხატავს, სხვა დედებს არ ჰგავს. ჩემთვის მისი მშობლის მხარე ჰგავს იმ იდეალს, რომლის მიღწევაც ყველა მშობელს სურს.
ყველაზე ხშირად ერთმანეთს ვურეკავთ და თუ რაიმე მომეტში არ ვურეკავთ – ვმესიჯობთ. მე უფრო მიყვარს სიტყვიერი სითბოს გამოხატვა, ამიტომ ხშირად ვეუბნები – „მიყვარხარ“.
ბუკა თოლორდავა (მარიამ ჯოლოგუას ვაჟი):
„დედა“ – როცა ეს სიტყვა მესმის, პირველი – უსაფრთხოების შეგრძნება მიჩნდება. დედაჩემი არის ძლიერი, პრინციპული, მყარი და ზებუნებრივი ინტუიციის მქონე. ვფიქრობ, ჩემს სიყვარულს დედის მიმართ ჩემი საქციელით და მოპყრობით გამოვხატავ, მე ვცდილობ და იმედია, გამომდის.
ელენე მახარაძე (მარიამ როინიშვილის ქალიშვილი):
დედაჩემი არის შეუდარებელი, ყველაზე კეთილი და ყველაზე ლამაზი ადამიანი, ის ერთადერთია. მთელ მსოფლიოში ყველაზე საუკეთესო დედაა, ალბათ ყველა შვილისთვის ასეა – თავისი დედა ყველას საუკეთესო ჰგონია. დღის განმავლობაში ძალიან, ძალიან ხშირად ვურეკავთ ერთმანეთს და ვიცით ერთმანეთის ადგილსამყოფელი. „მიყვარხარ“ – მეც და დედაც ძალიან ხშირად ვეუბნებით ერთმანეთს, ძალიან მიყვარს და ეს მან იცის.
ლუკა ახვლედიანი (ია სუხიტაშვილის ვაჟი): დედაჩემი, პირველ რიგში, არის ყურადღებიანი და მზრუნველი. ძალიან საყვარელი და, ამასთანავე, მკაცრი დედაა. ხშირად ვწერ ტელეფონით შეტყობინებას, თუმცა სიტყვას, „მიყვარხარ“, იშვიათად ვეუბნები, რადგან ცოტა მერიდება.
იკა შარაშიძე (ია სუხიტაშვილის ვაჟი):
სიტყვაზე, „დედა“, პირველი დედაჩემი მახსენდება, რომელიც სახლშია. დედა არის ძალიან ლამაზი და კარგი. დღეში ათასჯერ ვეუბნები, რომ ძალიან მიყვარს.
ფოტო: მაკა მეგრელიძე
პროექტის ავტორი: ნიკა გომართელი
ტექსტი: სოფიო მალანია
ვიზაჟი: სოფია საენკო
ლოკაცია: IQ Studio
