ფოტოებს ყოველდღიურად – ქუჩაში, კაფეში, მოგზაურობის დროს, საკუთარ ოთახში ვიღებთ და გვგონია, რომ ამით მნიშვნელოვან მომენტებს ვინახავთ. თუმცა, ხშირად ეს კადრები გალერეაში რჩება, მაგრამ ჩვენი მეხსიერებიდან ქრება. შეგვიძლია ვნახოთ, რას ვუყურებდით, სად ვიდექით, რა გვეცვა, მაგრამ აღარ გვახსოვს, როგორ ვგრძნობდით თავს, როგორი ხმები გვესმოდა, როგორი სურნელი იყო გარშემო.
ციფრული ამნეზია ტერმინია, რომელიც იმ ეფექტს აღწერს, როცა ტვინი აღარ ცდილობს ინფორმაციის დამახსოვრებას, რადგან იცის, რომ ის ტელეფონში დაარქივდა. ვიღებთ ფოტოს და მეხსიერებას ვთიშავთ. იმავე ფოტოებს იშვიათად ვუბრუნდებით და ძალიან მნიშვნელოვანი მოგონებები გაუცნობიერებლად ქრება.
კვლევები ადასტურებს, რომ როდესაც რომელიმე მოვლენას მხოლოდ ფოტოს გადაღების მიზნით ვადევნებთ თვალს, ტვინი ნაკლებად ამუშავებს მას. ჩვენ უბრალოდ ვიღებთ და აღარ ვცხოვრობთ. ეს ეფექტი განსაკუთრებით მძაფრია ბავშვობის მოვლენებზე. მშობლები ათობით ფოტოსა თუ ვიდეოს უღებენ შვილებს, მაგრამ თავად ბავშვი ხშირად ვერაფერს იხსენებს. მოგონებები რომ გაჩნდეს, საჭიროა რეალური, ემოციური ჩართულობა.
მნიშვნელოვანია, რომ ფოტოები რეალურად გამოვიყენოთ – დავბეჭდოთ, დავალაგოთ ალბომებში, ვუყუროთ მათთან ერთად, ვისთანაც კონკრეტული მოვლენა გავიზიარეთ. ეს ყველაფერი დროსა და შეგრძნებებს შორის კავშირს აძლიერებს. ტექნოლოგია არ არის მტერი, ის შეიძლება მეხსიერების ხელშემწყობი გახდეს, თუ მას შეგნებულად და ყურადღებით გამოვიყენებთ.
