ჟურნალი ok! გაგაცნობთ ახალგაზრდა ფოტოგრაფს ანნა ბარდაველიძეს. მის ცხოვრებაში ფოტოგრაფიას დიდი ადგილი უჭირავს. მას განსაკუთრებულად უყვარს პორტრეტების გადაღება. მოგზაურობა და წიგნები კი ანნასთვის ერთგვარი შთაგონების წყაროა. უფრო ვრცლად საყვარელი საქმის შესახებ თავად მოგვიყვება.
ანნა, როდის დაინტერესდით ფოტოგრაფიით?
პირველ რიგში, მადლობა დაინტერესებისთვის. ფოტოგრაფიით ბავშვობიდან ვიყავი გატაცებული. მახსოვს, გონებაში ხშირად ვიღებდი კადრებს და ვაკვირდებოდი ადამიანებს. განსაკუთრებით მხიბლავდა ძველი ფოტოები. ვთვლი, რომ ისინი ისტორიას ჰყვებიან. ფოტოგრაფია ყოველთვის იყო ჩემს ცხოვრებაში, როგორც ჰობი და ინტერესის სფერო, სწავლა სხვა მიმართულებით გავაგრძელე – ქართული ენა და ლიტერატურის ფაკულტეტი დავამთავრე.
შემდეგ კი, კოვიდის დროს, როცა ყველა ჩავიკეტეთ, მქონდა შესაძლებლობა, უფრო მეტი დრო დამეთმო იმისთვის, რაც რეალურად მიყვარდა და აქტიურად დავიწყე გადაღება მოყვარულის დონეზე. შემდეგ გავიარე ნაკანი_ მამასახლისის სამთვიანი კურსი, სადაც დავრწმუნდი, რომ ფოტოგრაფია ჩემი მთავარი პროფესია იქნებოდა.
რა ადგილი უჭირავს თქვენს ცხოვრებაში ფოტოგრაფიას?
ფოტოგრაფიას მნიშვნელოვანი ადგილი უჭირავს. როცა აპარატს ხელში ვიღებ, სულ სხვა სამყაროში ვხვდები, სადაც ჩემთვის ყველაფერი საინტერესო და ფერადია.
ყველაზე საინტერესო ჩემთვის პორტრეტზე მუშაობაა, ყველა სახე, რომელსაც ვიღებ, ინდივიდუალური და განსაკუთრებულია, რაც მნიშვნელოვანია ჩემთვის.
როგორ ფიქრობთ, რისი შენახვა შეუძლია კადრს?
კადრები ქმნიან და ინახავენ ისტორიას, ადამიანის რეალურ ემოციებს, განწყობებს, მომენტებს, რომლებიც იყო და შესაძლოა არასდროს განმეორდეს. დრო მიდის, კადრები კი რჩება.
რაშია შთაგონებისა და ასევე, განვითარების საიდუმლო ფოტოგრაფიაში?
ფოტოგრაფისთვის მნიშვნელოვანია მოგზაურობა, რადგან ეს საუკეთესო საშუალებაა ახალი ადგილებისა და ახალი სახეების აღმოსაჩენად. ჩემთვის, როგორც რიგითი ფოტოგრაფისთვის, წიგნები და ფილმები დიდ როლს ასრულებს ფანტაზიის უნარის განვითარებაში.
სამომავლო გეგმები
ჩემი მიზანია არ შევწყვიტო განვითარება. ასევე ვმუშაობ რამდენიმე საინტერესო პროექტზე, პროცესში ვსწავლობ ბევრს და ვვითარდები, რაც ძალიან მომწონს.
ტექსტი: სოფიო მალანია
ფოტო: პირადი არქივი
